|
Sinologe Mira Sorvino gooit alles op acteren Oscarwinnares vecht tegen monstersdoor Eric Koch Terwijl de televisiecamera's de beelden van haar diep geroerde vader in de zaal naar miljoenen huiskamers stuurden, werd Mira Sorvino op Oscarnacht toegelaten tot de hoogste klasse van de Hollywood Academy. Met een gouden beeldje op zak voor haar grappige rol als hoertje in Woody Allen's 'Mighty Aphrodite' is de jonge actrice inmiddels 'zwaar' genoeg bevonden om in haar eentje een film te dragen. In 'Mimic' (nu te zien in de Nederlandse bioscopen) wachtte haar als extra krachtproef een leger mansgrote roofinsecten.
Als wetenschapster in de film van horrorspecialist Guillermo del Toro was Mira zelf verantwoordelijk voor die moordlustige torren. Met de beste bedoelingen had ze de genetisch gemanipuleerde beesten op kakkerlakken afgestuurd, die een dodelijk virus verspreidden. De roofinsecten deden wat ze was opgedragen, maar weigerden daarna te sterven, zoals Sorvino ze via hun DNA had ingeprent. Integendeel, ze vermenigvuldigden zich, groeiden uit tot monsterachtige proporties en richtten zich vervolgens op hun menselijke scheppers. Het thema van (bijna) desastreus uitpakkende genetische manipulatie sprak Mira Sorvino bijzonder aan. "De wetenschap pakt meer aan dan ze kan hanteren", zegt de jonge New-Yorkse, zelf wetenschappelijk opgeleid tot sinologe op de prestigieuze universiteit van Harvard. "We moeten blijven onderzoeken, maar voorzichtiger zijn met de resultaten daarvan." "Je kunt niet voor God spelen als je de gevolgen van je ingrijpen niet kunt overzien. De omgeving liep geen enkel gevaar, werd vijftig jaar geleden verzekerd, toen ze met atoomproeven in Nevada begonnen. Nou, vraag dat inmiddels maar aan alle mensen in die omgeving die kanker of andere stralingsziekten hebben gekregen. Alles is met elkaar verbonden. We moeten uiterst voorzichtig zijn. Levensgevaarlijk zijn geleerden, die hun bevindingen in de praktijk brengen alleen om te bewijzen dat ze 't kúnnen." Met haar eigen studie doet ze vooralsnog weinig. "Ik lees nog steeds veel over China", zegt de doctoranda Chinese taal- en letterkunde, geschiedenis en cultuur. "Dat land fascineert me al sinds ik een klein meisje was." Ze lacht. "Waarschijnlijk heb ik er in een vorig leven gewoond." Ze laat het even bij lezen, nu haar acteercarrière zo voorspoedig verloopt.
Niet dat Mira verlangt naar iets anders. Integendeel. Acteren is haar eerste en grootste liefde. "Op mijn vijfde jaar schreef ik al een toneelstuk", vertelt ze. "De Hollandse Pop" had ik 't genoemd en we voerden 't op in de tuin, met mijn buurmeisje als pop en ik als de eigenaar ervan. Een heel inspirerend stuk kennelijk", lacht Mira, "want dat buurmeisje is ook actrice geworden." Natuurlijk was ook haar vader, de gerenommeerde theater- en filmacteur Paul Sorvino, een voorbeeld. "Ik stond vaak achter de coulissen of op een filmset naar 'm te kijken", vertelt Mira over de man die de wereld vertederde toen hij tijdens Oscarnacht zijn tranen de vrije loop liet bij de bekroning van zijn dochter. "Mijn vader is een emotioneel mens", zegt Mira warm. "Zoals veel Amerikanen van Italiaanse afkomst. Onze familie is heel hecht. We zijn trots op elkaar." Dat mag ook wel als je dochter de wereld redt van een plaag moordende reuzeninsecten. "Na een reeks komedies was ik toe aan iets hartigers", vertelt de Ocarwinnares. "Ik wilde ook wel eens een heldin spelen, zoals Sigourney Weaver in 'Aliens'. En het scenario van 'Mimic' vond ik lekker eng. Ik háát kakkerlakken." Ze lacht. "Zoals iedereen die in New York op kamers heeft gewoond." Vol lof is ze over regisseur Guillermo del Toro. "Ik ben gek op de eigenzinnige manier waarop zijn hersens werken. Hij heeft me eens zijn notitieboekje laten zien waarin hij voortdurend zijn invallen noteert. Grillige gedachten over God, griezelfilms en het openbaar vervoer. Afgewisseld met visionaire tekeningen vol monsters. Hij ziet horror niet als een stap op weg naar grote, meer gerespecteerde Hollywoodproducties, zoals veel anderen. Guillermo zou nooit iets anders dan griezelfilms willen produceren. Lichaamsgeuren
"Ik zou dan degene moeten zijn die dat beest openmaakt om met m'n handen die glibberige lichaamstroep te verdelen. Heel logisch in die omstandigheden. Ik ben arts en bovendien toont mijn personage daarmee moed en inzicht. Maar tot vlak voor de opnames dacht ik dat ik 't gegraai in die viezigheid niet zou kunnen opbrengen. Ik moest al overgeven als ik er aan dacht." Guillermo vond per se dat mijn personage 't moest doen. Zelf de handen uit de mouwen steken in het aangezicht van de dood, in plaats van alleen maar aanwijzingen geven aan de mannen in het gezelschap. Toen zijn aandringen niets leek op te leveren, pakte hij het slimmer aan. 'Goed hoor, dan laat ik een van de anderen die belangrijke scène naar zich toetrekken." Mira lacht. "Daar raakte hij me op een gevoelig punt. Iemand anders de schijnwerpers gunnen? Dat staat in Hollywood gelijk aan zelfmoord. Een Oscar is even een mooie reclame, maar voor je het weet zijn ze je weer vergeten!" Publicatie 11 september 1997 |
Met zo'n man moet je een genrefilm als 'Mimic' maken. Al moet je bij dat
soort producties soms even flink slikken", herinnert Mira zich met een vies
gezicht. "Als we ingesloten zijn door die moordzuchtige insecten weten we
een van die beesten te doden. En om de rest van ons af te houden, moeten
we ons met het lichaamssap van dat dode insect insmeren. Ze gaan namelijk
af op lichaamsgeuren en de reuk van hun soortgenoot zal ons beschermen."