Een lichtvoetige geschiedschrijving... 'Marie Antoinette is niet dood' Sinds haar aanhouding bij Varennes in 1791 is koningin Marie-Antoinette een persoonlijkheid die schrijvers en filmmakers tot de dag van vandaag tot de verbeelding spreekt. De frivole dame die zich langs staatszaken heenlachte, bleek plotseling in de gevangenis Temple haar straf waardig te kunnen dragen en zelfs haar executie op 38-jarige leeftijd te nemen zoals slechts de allergrootsten dat kunnen. De Nederlandse regisseuse Irma Achten maakte met 'Marie Antoinette is niet dood' een moderne versie van dat aloude en intussen bijna sprookjesachtige verhaal over troonopvolgingen, landverbeuren, hofintriges en smakelijke aristocratische buitenechtelijke verhoudingen. Antje de Boeck speelt de vrouw die in haar prille jeugd nauwelijks mannen in de buurt heeft, omdat haar vader bang is dat een van die jongens haar d'r maagdelijkheid zullen ontnemen. Ze slaapt derhalve tegen haar hond aan, maar zelfs dat is hem een doorn in het oog. Hij knalt het dier neer. Vanaf dat moment is Marie-Antoinette op zoek naar de passie. Hartstocht die zelfs het huwelijk haar niet kan brengen. Achten maakte een kleine film, waarin de keizer in een auto rijdt, de krant leest, per telefoon zijn zaken doet en de wachters bij de poort uitstekende breakdancers zijn. Het zit het verhaal allemaal niet in de weg. Dat vertelt de regisseuse in een heldere maar wellicht iets te poëtische en daardoor bijna breekbare lijn. Grof wordt ze zelden, wat toch niet had misstaan in een leven vol bloed, vol misbaar en afgunst en uiteindelijk ook nog eens een echte onthoofding. Een mooie lichtvoetige film, derhalve die haast zorgeloos aan je voorbijtrekt zoals geschiedenissen uit een vervlogen verleden ook dienen te doen. Dick van den Heuvel Première 4 juli 1996