De bewoners van Pleasantville leiden in stemmig zwart-wit hun keurige en zorgeloze leventje. Het regent er nooit, seks is een onbekend fenomeen en als manlief thuiskomt staat het eten steevast dampend op tafel. Een paradijs?

David (Tobey Maguire), een kind van de jaren negentig, meent van wel. Pleasantville is zijn favoriete televisie-soap uit de jaren vijftig. Wanneer hij na een ruzie over de afstandsbediening onverwacht in die zwartwitte wereld belandt, is hij dan ook opgetogen. Zijn onvrijwillig meegezapte zusje Jennifer (Rheese Witherspoon) denkt daar heel anders over.

Liet 'The Trumanshow' het verschil tussen tv en werkelijkheid al vervagen en deed 'EDtv' dat op een andere manier nog eens dunnetjes over, schrijver-regisseur Gary Ross (Big) speelt in 'Pleasantville' met het zelfde idee. Hij creëert een magische, onschuldige soapwereld, die met de komst van de twee tieners uit de jaren negentig op zijn grondvesten schudt.

Joan Ellen is in 'Pleasantville' de moeder van Tobey Maguire en Reese Witherspoon. Onder invloed van hun jaren negentig-ideeën, verschiet zijn van kleur en vat een buitenechtelijke liefde op voor de plaatselijke restauranthouder (Jeff Daniels, rechts).

Hun nieuwerwetse ideeën en de manier waarop zij omgaan met gevoelens als liefde en lust, geven Pleasantville letterlijk kleur. Eerst krijgen alleen de details een tintje, maar als gauw veranderen hele personages van zwart-wit in technicolor. Een heuse tweedeling volgt, waarbij 'kleurlingen' met de nek worden aangekeken door hun zwart-witte tegenhangers. Ook het paradijselijke Pleasantville blijkt namelijk zo zijn schoonheidsfoutjes te hebben.

Hetzelfde geldt voor deze film, die door de bank genomen alleraardigst is, maar het nalaat om de beslissende klap uit te delen. Regisseur Ross was blijkbaar door zijn originele vondsten heen en heeft een rechtzaak nodig (gaap) om alles tot een goed einde te brengen, Dat neemt niet weg dat de transformatie van kleurloos naar kleurrijk er prachtig uitziet, terwijl het acteerwerk van Witherspoon en Maguire verfrissend naturel oogt in contrast met dat van de opgeprikte Pleasantville-personages.

Marco Weijers