AMSTERDAM - Als twee uitdagende tieners zitten ze tegenover elkaar. De één nog harder lachend dan de ander. Milika Peterzon en Gallyon van Vessem, de twee 'domme blondjes' uit de eerste uitzendingen van Hart van Nederland. Ze halen herinneringen op uit 'die goeie ouwe tijd'.

(Foto: Anko Stoffels)

Toen de studio niet meer was dan een krap kamertje en de redactie van 't Hart slechts bestond uit een handjevol enthousiastelingen. Vanavond viert het inmiddels niet meer weg te denken SBS 6-nieuwsprogramma op spectaculaire wijze zijn 2000ste jubileumuitzending.

Bijna zeven jaar geleden stonden Milika en Gallyon voor een bijna onmogelijke opgave: een nieuwsprogramma brengen bij een gloednieuwe zender en dan ook nog eens zonder stropdas. Presenteren in je spijkerbroek en over heel serieuze dingen praten in gewone-mensentaal. Zat Nederland daar echt op te wachten?

Gallyon schudt haar hoofd: "In het begin zeker niet. De kritiek was niet van de lucht. Iedereen riep dat die hele zender niks zou worden en ons programma Hart van Nederland al helemaal niet." Milika: "Onze haar-kleur was geloof ik nog het meest besproken onderwerp. Twee domme blondjes konden toch zeker geen nieuws presenteren? Ik begreep eerst niet eens wat ze daarmee bedoelden. Wat was dat voor tekst? Ik kende die uitdrukking echt niet. Het sloeg ook helemaal nergens op. We hebben allebei een hele goede opleiding. En dat kan natuurlijk ook niet anders. Als je geestelijk niet genoeg in je mars hebt, dan red je het niet om zeven jaar lang een nieuwsprogramma te presenteren. Wat zeg ik, dan houd je het nog geen week vol. Want het is wel de bedoeling dat je de nieuwsfeiten op een fatsoenlijke manier kunt overbrengen. Ach, we moesten er eigenlijk alleen maar heel hard om lachen en raakten er gelukkig niet overspannen van. Bovendien was het gezeur snel over, want hoe slecht het programma in het begin ook scoorde, binnen een jaar hadden we meer dan een half miljoen kijkers."

Als de dag van gisteren herinneren de twee vrouwen zich hoe ze zich voor hun eerste uitzending 'professioneel' voorbereidden. Milika lacht: "We hadden een heel klein kamertje tot onze beschikking, dat dienst deed als studio, met alleen ruimte voor een tafel en twee stoelen en waar als klap op de vuurpijl ook nog eens de riolering van de toiletten doorheen liep. Je kunt je dus wel voorstellen wat een geluid daar af en toe doorheen kwam denderen. Boven op de tafel hadden we een schoenendoos neergezet. Dat was zogenaamd onze camera. Binnen een half uur hadden we verschrikkelijk de slappe lach, we konden gewoon niet meer. Allemaal nervositeit moet je maar rekenen." Gallyon valt haar bij: "Het was echt pionieren. We moesten onze tekst oefenen met een stuk of zes computers in onze nek en een stel rondrennende mensen om ons heen. En dat allemaal op een paar vierkante meter. Weet je nog", ze kijkt haar oud-collega lachend aan, "dat die tafel zo piepte? Het was een prachtige tafel in de vorm van Nederland met van die stalen poten eronder. Maar als je je ook maar enigszins bewoog, begon dat ding afgrijselijke herrie te maken. Niet echt lekker voor de kijker, dat begrijp je. Wij probeerden dan ook roerloos naast elkaar te blijven zitten, maar dat lukte niet altijd. Met als gevolg een immens piepende tafel. En dan maar proberen om niet in lachen uit te barsten."

"En het decor dan", herinnert Milika zich. "Dat was van piepschuim en na twee jaar begonnen spontaan de stukken eraf te vallen. Dan stond je te praten en hoorde je achter je plotseling 'plok'. Dan viel er weer een deel van het decor naar beneden. Nou, probeer dan nog maar eens serieus te blijven."

Gallyon van Vessem kwam bij 't Hart terecht nadat de producent van het programma haar gevraagd had een screentest te doen. Bij Milika ging het heel anders. "Ik had in die tijd net mijn eigen reclamebureau. Dat liep best goed, maar ik was nog lang niet altijd verzekerd van opdrachten. Daarom wilde ik er nog wat bijdoen. Niet te veel, maar een vast klusje voor één dag in de week of zo. In de krant zag ik een drieregelig advertentietje staan 'presentatr. gevr.' De tekst was echt drie keer niks en als ik wilde reageren, moest dat naar 'postb.' zus en zo. Ik dacht: dit zal wel niet al te veel om het lijf hebben, dus dat kan Milika er makkelijk bij hebben. Ik reageerde, maar hoorde vervolgens drie weken lang helemaal niks. Toen begon ik te denken dat die advertentie misschien door een vies oud mannetje was geplaatst dat op deze manier allemaal filmpjes van 'presentatr.' dacht te verzamelen. Net op het moment dat ik er werk van wilde maken door naar de politie te gaan, werd ik gebeld voor een screentest. Daar hoorde ik dat het voor een nieuwe zender was en bovendien ook nog voor een nieuwsprogramma van minstens vier keer per week. Dat was dus eigenlijk nooit te combineren met mijn reclamebureau, maar ik heb het toch gedaan. Het leek me geweldig. Na twee jaar fulltime televisie en mijn eigen bedrijf kwam ik tot de conclusie dat drie uur slaap per dag voor een normaal mens toch echt niet genoeg was en heb ik mijn reclameactiviteiten op een laag pitje gezet."

Anderhalf jaar na de eerste uitzending hield Gallyon het alweer voor gezien. "Samen met mijn beste vriendin ben ik in die tijd een marketingbureau begonnen. In eerste instantie dacht ik dat dat wel te combineren zou zijn met televisie, maar in tegenstelling tot Milika is me dat niet gelukt. Ik moest een keuze maken. Bij 't Hart hebben we ontzettend veel lol gehad. Het was absoluut een fantastische tijd, maar ik heb er toch een punt achter gezet." En geen spijt gekregen? "Nee, zeker niet. Ik kijk er met heel veel plezier op terug, bijna melancholiek, maar het was goed zo."

Milika lijkt daarentegen een blijvertje: "Ik vind het nog steeds hartstikke leuk. Vaak krijg ik te horen of het nou niet eens tijd wordt om iets anders te doen. Maar waarom zou ik? Als ik het nou leuk vind, laat me dan lekker. Er zijn ook mensen die zeven jaar in hetzelfde huis wonen. Daar zeg ik ook niks van. Ik heb gewoon de behoefte niet om te verkassen."

Hoe is het eigenlijk mogelijk dat jullie elkaar na Gallyons laatste uitzending helemaal niet meer gezien hebben? Konden jullie niet goed met elkaar overweg?

Milika kijkt geschokt. "Natuurlijk wel! Twee jaar lang gingen we juist heel intensief met elkaar om. Uren na de uitzending zaten we nog te ouwehoeren. We namen zelfs potjes eten voor elkaar mee. Nee, het zat helemaal goed tussen ons. Maar het gekke was dat we in die tijd buiten het programma niets met elkaar deden. We kwamen niet bij elkaar thuis en gingen bijvoorbeeld ook nooit samen uit eten of zo. Ons werk en ons privéleven hielden we op de een of andere manier altijd strikt gescheiden. Ik denk dat dat ook de reden is dat Gallyon en ik elkaar niet meer hebben opgezocht. Zij deed haar ding en ik ging verder met mijn leven. Dat neemt echter niet weg dat het geweldig is om haar nu na vijf jaar weer terug te zien. En ik kan je vertellen, we gaan voorlopig nog niet naar huis!"

zoek naar gerelateerde artikelen

do 25 april 2002