EINDHOVEN - PSV en Feyenoord pendelen al enige tijd tussen het walhalla en de wanhoop. Erik Gerets noemt dit seizoen niet voor niets "het meest vreemde in mijn leven". Zijn ploeg kon bij wijze van spreken gisteren nog alle prijzen aanraken. Vandaag lijkt alleen de tweede plaats - lees: rechtstreekse kwalificatie voor de Champions League - het hoogst haalbare. En vlak ook Feyenoord niet uit. De Rotterdammers varen mee in hetzelfde schommelende schuitje. Natuurlijk is het bereiken van de UEFA-Cupfinale een voortreffelijke prestatie. Maar door de nederlaag in Eindhoven (2-0) is de landstitel nog slechts een schim aan de horizon en rest dus het gevecht met Borussia Dortmund om straks niet overal naast te grijpen. PSV weet inmiddels hoe pijnlijk dat kan zijn.

Mateja Kezman weet wat hem staat te doen als hij opduikt voor Feyenoord-doelman Edwin Zoetebier.

Soms kan het ook verhelderend werken om - in plaats van begripvolle dialogen en zachte handen op gevoelige schouders - een uitbarsting van opgekropte frustraties gewoon over je heen te laten komen. Er waren vrijdag louter harde woorden en geërgerde gezichten op De Herdgang te horen en te zien. De training had niets om 't lijf. Hoewel Internazionale verloor in Rotterdam, verloor ook PSV donderdagavond nog een keer. Spelers, trainers en begeleiders kregen, zittend voor de televisie, een trap na.

"Je ziet dan Inter niet top is, dat Feyenoord de finale haalt en beseft: daar hadden wij moeten staan. Die eerste tik was al erg, maar de tweede kwam bijna nog harder aan. Voor mij zeker", bekende Erik Gerets.

"Een kans om een halve finale te spelen, krijg je niet zo vaak in je leven, laat staan een finale. Alle betrokkenen hebben heel erg gevoeld dat het een gemiste kans is geweest; een unieke kans. Daar komt bij dat we woensdag door Ajax zijn overbluft. Iedereen bleef zitten met z'n eigen frustraties en alles kwam vrijdag naar boven. Er heerste een doffe apathie die gewoon niet weg te duwen was."

De collectieve inzinking werd gevolgd door een hoopgevende teamprestatie in de achtste (!) topper die PSV dit seizoen afwerkte. Hoewel de regerend kampioen in die cyclus overwegend overeind is gebleven, waren Ajax (Amstel Cup) en Feyenoord (UEFA Cup) wel net verantwoordelijk voor de nederlagen met de langste nagalm. Een overwinning was gisteren dan ook pure noodzaak. Het succes schenkt PSV nu een heel klein beetje genoegdoening en wat belangrijker is: in de strijd om de tweede plaats een verschil van drie punten ten opzichte van Feyenoord. Die klassering kan straks gematigd positief genoemd worden in een seizoen waarover Gerets, zo zei hij, een boek kan schrijven.

Zijn collega kan hetzelfde doen. De vraag is wie van de twee een bestseller zal produceren. Bert van Marwijk hield gemengde gevoelens over aan de soms chaotische maar opwindende confrontatie in het Philips-stadion. Dat Feyenoord ondanks de Europese euforie de eredivisie nog wel degelijk serieus nam, bleek uit de ploeg die - de geblesseerde Robin van Persie uitgezonderd - aan de wedstrijd begon. "Het bewijs dat je best op twee fronten voluit kan gaan. Als we dat vandaag kunnen opbrengen, kunnen we dat in de komende weken ook", vond Van Marwijk, die een overrompelingstactiek van de thuisclub had verwacht, maar Feyenoord juist zelfbewust zag openen. Jon-Dahl Tomasson raakte in die fase de paal.

Ofschoon Bonaventure Kalou dus wel van de partij was, riep zijn optreden geen enkele associatie op met de dubbele hoofdrol die hij eerder tegen de Italianen had vertolkt. De Ivoriaan maakte een ongeïnspireerde indruk en stond zelfs aan de basis van de openingstreffer. Balverlies eindigde bij Mateja Kezman. Terwijl de klok stokte op de 45-minutengrens, omspeelde de scherpe Joegoslaaf Edwin Zoetebier en scoorde. Van Marwijk werd boos. "Hij gaf in de rust aan dat het niet meer ging. Dat had-ie iets eerder moeten doen."

PSV had zich op dat moment al knap hersteld van de povere start, maar begon opnieuw te rustig aan de tweede helft. Feyenoord miste via Tomasson (schuiver voorlangs) en Pierre van Hooijdonk (mislukte volley) twee riante mogelijkheden op de gelijkmaker. Op basis daarvan vond Van Marwijk dat Feyenoord had verzuimd afstand te nemen. Uiteraard keek hij tamelijk gekleurd en teleurgesteld terug, want niet alleen Kalou opende voor PSV de deur naar Zoetebier; PSV deed dat zelf ook bij de opgelegde kans die Tomasson kreeg.

In hun ijver liepen de spelers van PSV, dat Arnold Bruggink (hamstringblessure) miste en weer met André Ooijer op het middenveld speelde, zichzelf meerdere malen voorbij. Wat wel opviel in positieve zin, was de enorme drang om deze wedstrijd koste wat het kost te winnen. Het tempo werd hoog gehouden en met name Kezman begreep dat PSV, door steeds vroeger druk te zetten, de regie kon overnemen. Hij verdiende dan ook zijn tweede treffer, waarmee de wedstrijd achter slot en grendel ging.

Een omstreden doelpunt overigens. Patrick Paauwe maakte zich breed in een duel met Mark van Bommel. Jan Wegereef, de WK-arbiter die met zijn hele performance genadeloos door de mand viel, gaf een strafschop. Zelfs de PSV-aanvoerder reageerde verbaasd. "Een belachelijke beslissing", smaalde ook diens schoonvader Van Marwijk.

Dat Kezman pas in de rebound zou scoren - Zoetebier stopte het schot met zijn been - werd hem in Eindhoven snel vergeven, hoewel de spits direct na afloop Kevin Hofland weer tot eerste man promoveerde, omdat hij van zichzelf niet mag falen bij de eerste bal.

Van Marwijk had het achteraf over een "onterechte nederlaag". Hij beseft dat het seizoen zelfs nog een heel macaber slot kan krijgen. "Een vierde plaats zou zeer teleurstellend zijn, zeker als je ziet hoe dit elftal is gegroeid."

Gerets zei trots te zijn op PSV; op de werklust en wilskracht die aan de dag was gelegd. "Ondanks dat bijvoorbeeld de eindpass nog moet worden geperfectioneerd en we op bepaalde momenten slordig zijn geweest, ging iedereen voor elkaar door het vuur. Dit was het elftal zoals ik dat wil zien."

zoek naar gerelateerde artikelen

ma 15 april 2002