MILAAN - Aanstaande zaterdag start met de klassieke Omloop het Volk het wielerseizoen in de lage landen. Nadat het kleurrijke peloton eerst in subtropische oorden als Australië, Quatar en Maleisië om de zeges streed, werd er vanaf februari al verrassend fel gekoerst rond de Middellandse Zee. Erik Dekker, de nummer twee in de UCI-ranking, gaf meteen zijn visitekaartje af met ritzeges in de Ronde van Mallorca en de Ruta del Sol. Daarnaast maakte ook wereldkampioen Oscar Freire gelijk indruk. De Spanjaard wil na twee seizoenen vol blessureleed in 2002 zijn regenboogtrui laten gelden.

Wereldkampioen Oscar Freire (l) met de nummer 2 op de UCI-ranking Erik Dekker. (Foto: Cor Vos)

Een Spanjaard met een liefde voor klassiekers en met een eindschot alsof hij gekatapulteerd is. Het moet een verdwaalde zijn. Oscar Freire is wat ze in wielerjargon noemen 'geen gewone'. Een klassencoureur. Dat onderstrepen zijn twee wereldtitels wel. Twee weken geleden vierde hij pas zijn 26ste verjaardag, maar kleine Oscar werd in 1999 op die ene dag in Verona op slag volwassen. Op Mallorca boekte hij dit seizoen al twee ritzeges. Mooie opwarmers voor een seizoen waarin Milaan-San Remo, de wereldbeker en het wereldkampioenschap in Zolder de hoogtepunten moeten worden.

"Het zou al een mooi seizoen zijn als ik het hele jaar door zou komen met een goede gezondheid, zonder de problemen die ik in het verleden met mijn rug gehad heb. Maar mijn doelen zijn gesteld: Milaan-San Remo winnen, de wereldbeker pakken en wereldkampioen worden. Na de Amstel Gold Race kan ik al voor een belangrijk deel de balans opmaken", voorziet Freire. De drang om de Primavera op zijn naam te schrijven is groot en deels ingegeven door het feit dat Mapei er in haar tienjarige bestaan nog geen enkele keer in slaagde op de Via Roma te winnen. "Misschien is de Amstel Gold Race wel meer mijn klassieker. Ik weet dat die wedstrijd mij op het lijf geschreven is. Toen ik er twee jaar geleden in mijn regenboogtrui aan de start stond, was ik verbaasd door de vele aanmoedigingen die ik kreeg van de Nederlandse supporters. Dat jaar miste ik nog de ervaring, maar het parcours heeft voor mij de karakteristieken om er te kunnen winnen. De Amstel Gold Race en de goede organisatie ervan geven mij een goed gevoel over Nederland."

Het is niet alleen Limburgs Mooiste die voor wat Nederlandse bekendheid bij de Spaanse wereldkampioen hebben gezorgd. Ook vanwege de wereldbekerwinst van Erik Dekker spreekt hij vol respect over onze contreien. "Erik is een heel andere coureur dan ik, maar daarom niet minder sterk. Ik ben iets sterker in de sprint, maar ik denk dat hij meer macht heeft. Ook zijn etappezeges in de Tour spreken wat dat betreft boekdelen. Ik beschouw hem en Erik Zabel als mijn grootste tegenstanders voor de wereldbeker. De laatste winnaar is immers altijd de grootste favoriet. Ik denk dat Erik en ik, net als onze ploegen Mapei en Rabobank, dezelfde plannen hebben. Wat dat betreft zou ik me bij Rabobank beter thuis voelen dan bij een Spaanse ploeg."

Volgens de coureur uit Torrelavega, net onder Santander in het Cantabrisch gebergte, rijden er in Spanje nog veel meer renners rond die net als hij geknipt zijn voor het ééndagswerk. Tot voor kort gaven de Spaanse ploegen echter alleen iets om het ronderennen. "Ik ben de enige explosieve renner die een alternatieve weg verkozen heeft. Als het er meer hadden gedaan, hadden jullie nu een andere kijk op de Spaanse wielersport gehad. Jarenlang stond alles in de schaduw van Miguel Indurain. Nu die schaduw weg is, komen anderen aan de oppervlakte."

Sterker nog, ook de echte Oscar Freire hebben we volgens hem nog niet gezien. Tot nu toe was hij - belemmerd door slepende blessures - een man van momenten, maar als het aan Freire ligt, krijgen we nu een coureur te zien die als een ware campionissimo het hele jaar meespeelt om de knikkers. Hoe indrukwekkend, sensationeel en bewonderenswaardig zijn pijlsnelle remontes van aangeschoten wild tot niet te temmen edelhert soms ook waren. "Verleden jaar voelde ik me door hevige pijn in mijn rug vaak niet goed. Ik kon nauwelijks trainen. Dit jaar gaat het stukken beter en lig ik perfect op schema. Ik heb goede hoop dat de problemen eindelijk tot het verleden behoren."

Ook al wordt hij tien keer wereldkampioen, Freire blijft altijd de bescheiden zoon uit een hardwerkend arbeidersgezin. "Als mens zal ik door het succes niet veranderen. Het is de buitenwereld die verandert. Als ik vroeger bij een garage stond te kijken naar een mooie auto, keken ze me er weg. 'Dat manneke kan die auto toch niet kopen', zag je ze denken. Nu trekken ze me bij wijze van spreken aan mijn haar naar binnen. Ik kan daar niet goed tegen. Ze moeten me op mijn prestaties beoordelen, niet op mijn status en mijn centen. Ik blijf zoals ik ben. Wielrennen is een harde sport, die het je niet toestaat om de teugels te laten vieren."

Daarom wil 'Oscarito' ondanks twee wereldtitels achter zijn naam in 2002 weer met een schone lei beginnen. "Ik wil mijn regenboogtrui alle eer aandoen. Ik droom ervan van Milaan-Sanremo te winnen. Maar ook Luik-Bastenaken-Luik, de Amstel Gold Race en de Ronde van Vlaanderen kan ik aan. Dat zal ik de mensen tonen."

Morgen:

Johan Capiot;

zoek naar gerelateerde artikelen

wo 27 februari 2002