SALT LAKE CITY - Nog op het ijs werden de tranen gedroogd. Minuten later, in de catacomben van de Utah Olympic Oval, repten Andrea Nuyt en haar trainer Gerard Kemkers zelfs alweer voorzichtig over de volgende afstand, de 1000 meter van morgen. Andrea Nuyt (27) verspeelde donderdag met twee misslagen in de laatste buitenbocht van haar tweede 500 meter een unieke mogelijkheid om olympisch eremetaal op te halen. Ze eindigde als vierde, achter respectievelijk Catriona LeMay-Doan en de Duitsen Monique Garbrecht en Sabine Völker. "Ik heb het hier zelf laten liggen", erkende Nuyt.

Andrea Nuyt en Gerard Kemkers zitten na de tweede race op de 500 meter samen hun verdriet te verbijten.

Rijdster en coach realiseerden zich bijna direct dat de tijd ontbrak om al te lang bij de gemiste kans stil te blijven staan. Gerard Kemkers: "We moeten ons er nu overheen zetten. De komende maanden zullen er voor Andrea echter ongetwijfeld nog momenten komen dat ze denkt: 'Wat heb ik het hier laten liggen'."

Het is zaak de knop zo snel mogelijk om te zetten. Kemkers: "En kijken of we de frustratie kunnen omzetten in het 'Dan Jansen-effect'." De Amerikaan ging acht jaar geleden bij de Olympische Spelen van Lillehammer als favoriet onderuit op de 500 meter. In het vervolg van dat toernooi haalde Jansen, destijds getraind door Peter Mueller, zijn ultieme revanche met het goud én een wereldrecord op de dubbele afstand. "Andrea is geen typische 1000-meter-rijdster", realiseerde ook Kemkers zich. "Maar ze heeft dit seizoen op die afstand wel op het podium gestaan. Ik vind haar momenteel sterk en fris. Andrea is gewoon goed in vorm, maar de concurrentie op de 1000 meter is inderdaad ontzettend zwaar. Het zal een alles-of-niets-poging worden."

Het vooruitzicht van een snelle kans op revanche zou Nuyt wel degelijk helpen bij het verwerken van de gemiste kans op de 500 meter, zo meende Kemkers. "Maar ik denk wel dat ik nog uitgebreid met haar zal moeten praten voordat ze echt een vette punt achter deze afstand kan zetten." Andrea Nuyt, met een cynisch lachje: "Ik ga nu liever met Gerard aan het bier."

Juist het besef dat ze het op de 500 meter zelf had laten liggen, maakte de kater bij Nuyt zo groot. "Ik was goed in vorm en ontzettend gretig. Normaal gesproken ben je op de sprint ook afhankelijk van je tegenstandsters, maar in dit geval heb ik het helemaal zelf verpest. Dat maakt het zo ontzettend zuur."

Nuyt, die vorige maand nog knap zilver veroverde bij de WK sprint, begon met een riante uitgangspositie aan haar tweede dag. Op de eerste 500 meter had ze, ondanks een slechte start en een misslag in de laatste binnenbocht, haar eigen nationaal record scherper gesteld tot 37,54 seconden. Die tijd was goed voor de derde plaats in het tussenklassement. "Als iemand mij voor dit seizoen had verteld dat ik zo'n tijd zou rijden, had ik er direct voor getekend. Maar ook die race kon sneller", aldus Nuyt. Volgens Kemkers zou ze het wereldrecord van LeMay-Doan (37,22) op zijn minst benaderd hebben.

Een dag later ging Nuyt andermaal in de fout, opnieuw in de laatste bocht. "Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar ik raakte uit balans. Ik heb in ieder geval met mijn handen het ijs gevoeld en dat is geloof ik niet echt de bedoeling. Het is mijn eigen schuld. Je moet 500 meter goed schaatsen, geen 300 meter. Nee, ik heb absoluut niet het gevoel dat de druk te groot was. Zoiets als dit overkomt je gewoon. En op het laatste rechte stuk kon ik het niet meer herstellen. Als de spanning er eenmaal af is, dan krijg je die niet zomaar terug. Dan is het voorbij."

Ook volgens Kemkers had de balansverstoring van Nuyt niets met mentale zwakte te maken. "Ik vond haar juist heel koel en volwassen", stelde hij. "Misschien was het onervarenheid. In dat geval zit er voor Turijn 2006 nog heel wat in het vat. Het kan ook dat ze iets te gretig was. Andrea wilde ontzettend graag opnieuw bewijzen dat ze tot de topdrie van de wereld behoort. Dat heeft haar misschien een bepaalde 'maximum overdrive' gegeven, waardoor ze iets te gehaast reed en daardoor minder effectief. Vroeger was haar gretigheid ook weleens een beperkende factor. Toen werd ze echter achtste, waar ze in goeden doen misschien twee plaatsen hoger zou zijn geëindigd. Nu is ze vierde en weet ze zeker dat de fouten haar een medaille kostten. Ik had liever gezien dat ze vierde was geworden met twee ideale races, maar dat is niet het geval. Dat maakt het verdriet zo groot."

Niet alleen bij de rijdster, ook bij de coach, verzekerde Kemkers. "Ik kan mijn verdriet delen met Andrea, maar daarbij niet teveel mijn eigen gezicht tonen. Als coach moet ik haar juist over het dode punt heen helpen. Dat neemt niet weg dat ook ik ontzettend verdrietig ben. Ik beoefen dit vak om bij mensen een lach op het gezicht te toveren. Dat lukt me bijna iedere dag, maar nu niet. Als ik mensen die me dierbaar zijn een traan zie wegpinken, laat me dat niet onberoerd. Ik kan me wel vrij snel over een teleurstelling heen zetten. Andrea hopelijk ook. Wat dat betreft is het goed dat ze zondag weer aan de bak kan op de 1000 meter."

zoek naar gerelateerde artikelen

za 16 februari 2002