(Foto: AP)

FRANKFURT - "Hou 'm omhoog, hou 'm omhoog", roepen de tientallen fotografen als president Wim Duisenberg van de Europese Centrale Bank (ECB) dan eindelijk de definitieve eurobiljetten aan de verzamelde wereldpers toont. "Het is geen wereldcup", bromt de centrale bankier, die de zeven biljetten, gegoten in een zware, vijfpuntige ster van plexiglas, nauwelijks van de grond krijgt. Het is de apotheose van wat de ECB in haar uitnodiging 'een historische gebeurtenis' noemt, maar wat in praktijk uitdraait op een ordinair potje dringen voor de Euro-superster.

De ster met eurobiljetten is groot. Belachelijk groot zelfs, als je kijkt naar de persruimte, de ruimte waar 'de historische gebeurtenis' plaatsvindt, en zelfs de ruimte tussen de stoelen. "We hebben veel late aanmeldingen gehad en daarnaast stoelen moeten weghalen omdat er veel televisiecamera's aanwezig zouden zijn", verontschuldigt een woordvoerder van de ECB voorafgaand aan 'the event'. Normaal zitten er bij een toelichting op een rentebesluit zo'n 80 à 100 journalisten in de zaal. Nu daarnaast de definitieve eurobiljetten aan de wereld worden getoond, hebben zich er zo'n 700 aangemeld.

Dat is, hoe kan het ook anders, te merken. "Er is aanpalend een ruimte die gereed wordt gemaakt om ook dáár de persconferenties te volgen", probeert de ECB-woordvoerder even voor halfdrie. "Willen degenen die nu het middenpad blokkeren daar naar toegaan? Ik denk dat dat comfortabeler is voor iedereen en als u het niet doet, krijgen we misschien problemen met de brandweer." Een volgende 'huishoudelijke mededeling' betreft de ruimte om het podium. Die moet zo veel mogelijk vrij blijven, aldus de woordvoerder. "Iedereen krijgt straks de mogelijkheid om plaatjes te schieten, fotografen én cameralieden."

De ECB mag dan enigszins overvallen lijken door de massale opkomst van de media, de persbijeenkomst zelf is strak geregisseerd. Na inleidende woorden van Duisenberg over de renteverlaging is er kort tijd voor het stellen van vragen. "Zijn er bij jou in de zaal nog vragen?" speelt de ECB-woordvoerder de bal herhaaldelijk naar een collega in de aanpalende zaal. "Neen", luidt het even vaak. Het lijkt erop dat maar weinigen gehoor hebben gegeven aan het verzoek om te verkassen. Aan de temperatuur is dat te merken en af en toe klinkt er gevloek, omdat een cameraman op iemands tenen gaat staan.

Even voor drieën is het gebeurd met de vragen. We moeten naar het historische deel van de persbijeenkomst: de presentatie van de definitieve eurobiljetten en, vooral ook, hun veiligheidskenmerken. Voelen, kijken en kantelen, is het ezelsbruggetje waar de ongeveer 300 miljoen Europeanen die vanaf januari 2002 met de nieuwe eenheidsmunt gaan betalen overheen moeten. Aan bruggen overigens geen gebrek: op de bankbiljetten zelf kom je erin om.

Een massamediale campagne moet voelen, kijken en kantelen er de komende vier maanden in hameren en de burger vertrouwd maken met de kenmerken van de nieuwe munt. Naast de veiligheidskenmerken, zijn dat er welgeteld zeven: de kleur van de biljetten (die van elkaar verschillen), de grote ervan (die in relatie staat tot de waarde ervan: hoe groter het biljet, hoe hoger de waarde), het woord euro dat erop staat (in het Latijnse én Griekse schrift), de 'c' van copyright, de handtekening van Wim Duisenberg en de Europese vlag (de twaalf gele sterren in een blauw vlak).

Wim Duisenberg is in zijn inleiding emotioneel. "Centrale bankiers worden niet geacht hun emoties te tonen of te praten over dromen; je wordt zelfs geacht ze niet te hebben. Vergeef me als ik vandaag op die regel een uitzondering maak", aldus de bankier. De euro is méér dan zomaar een munteenheidje, stelt Duisenberg. "Het is een symbool van de Europese integratie in alle betekenissen van het woord."

Dat Duisenberg van de nieuwe munt houdt, is duidelijk, stelt een journalist. Maar hoe gaat hij hem de komende vier maanden verkopen aan zijn 300 miljoen Europeanen? "Het gaat er niet om, om de euro te verkopen", antwoordt de bankier. Gaat het daar wél om, voegt hij eraan toe, dan "heeft mijn ervaring als centrale bankier me geleerd dat het nooit moeilijk is om mijn product te verkopen". Iedereen wil geld, weet Duisenberg. Hoe het heet, maakt niet zoveel uit.

zoek naar gerelateerde artikelen

vr 31 augustus 2001