|
'Kids' schokkend tienerportret van Larry Clark Pubers op jacht naar sex Als jongetje in hypocriet Oklahoma nam Larry Clark zich voor om de waarheid te laten zien. Zijn foto's leverden veelbesproken tentoonstellingen op. Inmiddels heeft hij zijn werkterrein verplaatst naar de cinema. 'Kids', zijn debuut, schokte Amerika met een onomwonden verslag van de sexuele veroveringstochten van prille pubers. Deze week is Clark's erotisch geladen tienerportret te zien op het filmfestival van Rotterdam. "We zijn vergeten wat het is om jong te zijn," verklaart regisseur Larry Clark de commotie rondom zijn filmdebuut. "Ouders willen liever niet weten dat hun onschuldige engeltjes al sexueel actief zijn. Vreemd eigenlijk, de ouders van de tieners in 'Kids' groeiden zelf op in het tijdperk van sex, drugs en rock 'n' roll. Maar ze hebben hun eigen gedrag uit die tijd kennelijk verdrongen." Clark houdt die ouders in 'Kids' onbarmhartig een spiegel voor. Zijn puberale hoofdpersonen worden door sex voortgedreven. We volgen ze door New York, skateboardend, feestend, almaar pratend over hun erotische ervaringen en plannen. Jacht op maagden bepaalt het leven van hoofdpersoon Justin. Een adonis is hij bepaald niet, maar wat zijn uiterlijk mist, vult zijn mond in.
Terwijl hij een lichamelijk snel gerijpt meisje van 14 het bed probeert in te praten is een van zijn eerdere veroveringen naar 'm op zoek. Ze heeft een belangrijke mededeling voor hem: hij heeft AIDS. Ze ervoer die verschrikkelijke waarheid toen ze een van haar promiscue vriendinnen naar een AIDS-test begeleidde. Ze wilde morele steun verlenen. Maar omdat ze zelf net voor het eerst in haar leven gevreeën had (met de bewuste Justin) liet ze zich ook even testen. Om te horen dat die ene keer haar leven heeft verwoest. Haar zoektocht voorziet de bijna documentair realistische film van een spannende rode draad en draagt er toe bij dat de kijker geschokt de bioscoop verlaat. Veel ouders zullen na 'Kids' hun puberende kroost in de kast opsluiten. Een dialoog vindt Larry Clark verstandiger. "Het probleem is juist dat teveel ouders zich niet meer bekommeren om hun opgroeiende kind. Of zich blind houden voor mogelijke problemen. 't Is niet zo gemakkelijk om met je zoon of dochter plompverloren over hun sexuele gevoelens te beginnen. Een film als 'Kids' is wellicht een geschikt uitgangspunt." Op een buitenstaander mag de obsessieve sexuele honger van de prille personages overtrokken overkomen, maar Larry Clark weet waar hij over spreekt. "De film is geënt op een bepaalde jeugdcultuur in hartje New York, maar op het festival van Cannes sprak ik jongeren die zich in de personages van 'Kids' moeiteloos hadden herkend. En dat geldt ook voor pubers in Oklahoma of elders in de VS." "Wat tieners tot dusver in de bioscoop te zien kregen, waren films waarin ouderen de draak staken met situaties die ze zich van vroeger herinnerden. Veilige komedies. Ik wilde geen afstand nemen van mijn personages, maar laten zien hoe ze werkelijk denken en voelen."
Maandenlang hing Clark rond met de jongeren die hij zou portretteren. "Ik werd in die multi-culturele en -sociale gemeenschap rondom Washington Square geïntroduceerd door een rollerbladende kennis. Hij meldde hen dat ik 'cool' was en ik werd door ze opgenomen. Ik was gefascineerd door hun energie en hun vrijheid. Die wilde ik in filmbeelden proberen te vangen." Een belangrijke hulp daarbij was de 18-jarige Harmony Korine, die op basis van eigen ervaringen het scenario schreef. "Ik heb niet veel meer hoeven doen dan zijn script in beeld te brengen. Samen met de jongeren waarmee ik inmiddels drie jaar lang had opgetrokken. Geen van allen acteurs, maar misschien ook daarom in de film extra realistisch. Dat we 'Kids' door het beperkte budget niet meer dan zes weken opnametijd hadden, heeft uiteindelijk ook in het voordeel van de film gewerkt. Alles moest er meteen goed opstaan. Dat versterkt het gevoel van directheid." Puriteins Amerika wilde er niet naar kijken. "'t Blijven hypocrieten daar," briest Clark. "'Kids' deugt niet, maar 'Seven' wordt er een hit. Een film waarin een serie-moordenaar een prostituée met een mes penetreert. Te ziek om zelfs maar aan te denken. Maar matinee-idool Brad Pitt speelt er de hoofdrol in, aan de zijde van die vriendelijke zwarte acteur uit 'Driving Miss Daisy'. Geen probleem dus; ik mag er mijn dochtertje van 9 mee naar toe nemen." Van de keuringscommissie mogen jongeren wel naar dat gestoorde 'Seven', maar niet naar 'Kids', dat over henzelf gaat. Schandelijk. De realiteit blijkt telkens weer moeilijker te verdragen dan buitenissige fantasieën. Mijn werk zit er dus nog lang niet op." Eric Koch |
