'Kids': pubers hongeren naar sex Kinderen zijn 't nog, de 'Kids' van regisseur Larry Clark. In leeftijd in elk geval. Hun taalgebruik zou menige volwassene het schaamrood op de kaken bezorgen. Hun gedrag is al even schokkend. De jongens in Clark's portret van puberale honger naar sex lopen hun vlaggestok achterna en de meisjes willen in die seksuele parade allemaal majorette zijn. We volgen een aantal jongeren in de leeftijd van dertien tot zestien tijdens een warme dag in New York. Die zomerse temperaturen prikkelen de toch al uiterst onrustige hormonen. De gesprekken van de jongens, rondzwervend op hun skateboards, over hun jacht op willige meisjes lijkt typische puberpraat. Maar 't blijken geen jongens die het bij filosoferen houden. Zo mogelijk nog pittiger is de conversatie van de jongedames onderling. En ook zij hebben hun kennis niet uit boekjes. Dat blijkt ook als een van de meisjes na een reeks erotische avontuurtjes zonder voorbehoedsmiddelen (condooms gebruiken ze niet of nauwelijks) zich toch maar even op aids laat testen. Haar vriendinnetje Jennie (de breekbare Chloe Sevigny) gaat bij wijze van steun mee en laat voor de zekerheid ook haar bloed bekijken. Tenslotte heeft ze 't onlangs voor het eerst gedaan. En prompt blijkt ze de gevreesde geslachtsziekte te hebben. Doodvonnis Gebroken gaat ze op zoek naar de jonge bron, ene Telly (Leo Fitzpatrick). Haar speuren vormt een spannende rode draad in de film, die tegelijkertijd de veroveringstocht in beeld brengt van Telly, die kickt op het in bed praten van zo pril mogelijke maagden. Als Jenny 'm laat op de dag lokaliseert en hij inmiddels al weer een lief jong meisje tot prooi ('t gaat hem om nummers) heeft gemaakt, weten we dat de pijnlijke en zeer onbevredigende eerste ervaring van Jenny's opvolgster wellicht meteen haar doodvonnis betekent. Dat besef raakt de toeschouwer eens te meer, omdat Clark zijn film een documentair karakter heeft gegeven. De voormalige fotograaf dook voor zijn speelfilmdebuut met een skateboard onder in zo'n multi-raciale en -culturele groep als hij presenteert in 'Kids' en pretendeert de werkelijkheid te tonen. Die stemt niet vrolijk, zelfs als we aannemen dat 't hier in Nederland onder de jongste jeugd rustiger (en vooral ook verstandiger) zou toegaan. Al is 'Kids' niet in eerste instantie zo bedoeld, de film houdt pubers een (waarschuwende) spiegel voor. De immer waakzame Nederlandse filmkeuring vindt niettemin dat 'Kids' voor jongeren onder de zestien niet geschikt is. Je kop in het zand steken is gevaarlijker dan de realiteit onder ogen zien. E.K.