|
Goldie Hawn heeft toch meer sympathie voor de mannen... Met Diane Keaton en Bette Midler door HENK TEN BERGE Goldie Hawn vormt met Bette Midler en Diane Keaton een trio dat elkaar in lotsverbondenheid heeft gevonden: alle drie verlaten door hun man voor zo'n jong ding. Hun wraak is zoet. Ze richten 'The First Wives Club' op en die organisatie wordt het toneel voor droevige, uitbundige, gekke en ondeugende scènes en situaties. Goldie, al zo'n 25 jaar leading lady in Hollywood, lijkt in de rol van haar leven. Ze speelt een filmdiva en zet er met haar uitbundige figuur, wulpse lach en verleidelijke stemgeluid een duidelijk stempel op. "Het is een leuke komedie, die de kerels op de hak neemt, en toch neem ik het zelf liever op voor de mannen", zei ze de ochtend na de Europese première.
"Wraak is altijd een dankbare drijfveer in een komedie. Deze vrouwen worden in eerste instantie vooral opgejaagd door wraakgevoelens en kwaadheid. In de steek gelaten worden terwijl je denkt dat je de enige en beste bent....het gevoel bedrogen te zijn...maar het is geen manier van leven. Daarom is zo'n 'First Wives Club' niet alleen een uitkomst, maar ook een soort therapie. Ze voelen dat ze niet de enigen zijn en leren relativeren. Ze krijgen zelfs uitbundige pret met elkaar terwijl er plannen worden gemaakt en uitgevoerd om die mannen eens eventjes een lesje te leren en een poot uit te rukken." Het mag natuurlijk in een komedie, maar een tikkeltje eenzijdig is het af en toe ook wel. "Natuurlijk. En daar was ik het eerst ook helemaal niet mee eens", vertelt Goldie Hawn in haar suite in The Dorchester-hotel. "Ik zal het je nog sterker vertellen: na drie draaidagen ben ik er uitgestapt. Ik vond het script verkeerd. Het leek hier en daar wel een feministisch pamflet. De vrouwen waren allemaal heiligen en de mannen zonder uitzondering karikaturen. Ik heb gezegd dat ik daaraan niet wilde meedoen. Maak het menselijker en niet zo verschrikkelijk zwart-wit. Dan pas kom ik weer op de set. Gelukkig waren mijn collega's Diane Keaton en Bette Midler het er volledig mee eens." "Het werd luchtiger van toon en ook geestiger omdat de vrouwen de zaak meer relativeerden en wat zelfspot kregen. De film is een gigantisch succes geworden. Nu namelijk kunnen man en vrouw er samen heen en er samen om lachen. Achteraf bleek Olivia Goldsmith er een beetje boos om te zijn. Olivia is de schrijfster van de oorspronkelijke roman, maar zij is zo verbeten en ziet 'The First Wives Club' niet als ironische wraak maar als gerechtigheid." Herken je er veel in? "Wel van een bepaald type vrouwen. Niet van mezelf. Het karakter dat ik speel, heeft niets te maken met Goldie Hawn zelf. Zoals 'Private Benjamin' ook niet op mij leek. Dat maken de media er soms van. Ik heb ook scheidingen meegemaakt, maar het altijd waardig en volwassen afgewikkeld. Ik heb nooit mijn hand opgehouden, maar altijd voor mezelf gezorgd. Ik vind dat een vrouw die voor een scheiding kiest, zoiets verplicht is. Vaak veranderen vrouwen door een scheiding in furies, zelfs wanneer zij zelf die scheiding aankaarten. Ze plukken en beroven die mannen en dat is niet altijd eerlijk. Ik ken er heel wat voorbeelden van. Zij maken juist zwakke poppetjes van zichzelf. Ik heb absoluut geen respect voor die vrouwen die blijven teren op hun ex en hem van alles de schuld geven." Dat klinkt heel anders dan de toon van 'The First Wives Club'. "Ik val de film niet af. Die spot en ziet er ook de komische kanten van. Maar ik kom er graag voor uit dat ik juist meer sympathie voel voor de mannen. Ze zijn veel kwetsbaarder in scheidingssituaties. Ze liggen hun leven krom voor de alimentatie terwijl ze vaak volstrekt onschuldig zijn. Het is in Californië schering en inslag: jonge vrouw versiert man, krijgt baby, eist en krijgt het kind en wordt tientallen jaren luxueus onderhouden door die man. Ik ontwikkel daarover een film die ik over een paar jaar hoop te produceren." Wordt dat een reactie op 'The First Wives Club'? "Ik had dat idee al veel langer. Ik ben altijd op zoek naar verhalen voor de Hawn/Sylbert Movie Company, de productiemaatschappij die ik samen met mijn vriendin Anthea Sylbert run. 'Private Benjamin' was de eerste die ik zelf ook produceerde. Dat gaf een sensationeel gevoel. Ik werd meteen uitgeroepen tot de Number One vrouwelijke producent van Hollywood. Het lijkt me zo leuk om eens film te maken samen met mijn man." Haar man is de acteur Kurt Russell. Wordt er thuis wel eens over iets anders gepraat dan over Hollywoodse zaken? "We zijn niet van die neuroten. We hebben het erg goed samen met de kinderen en als we allemaal thuis zijn, gaat het gezinsleven voor alles. Ik vind het persoonlijke leven boven alles uitstijgen. Natuurlijk moet er vaak en goed gewerkt worden en is er vaak rivaliteit, maar er zijn grenzen. De spanning en de verantwoordelijkheden leveren mij geen bijzondere problemen op. Ik ben alleen na mijn allereerste succes bij een psychiater geweest omdat ik me geen raad wist met de roem en de publiciteit. Dat is 25 jaar geleden. Ik heb sindsdien geen psych meer gezien." "Kurt en ik hebben een lang gezamenlijk leven voor ons. Dat weten we. Ik ben laatst vijftig geworden, maar ik voel geen leeftijd. Dat zegt natuurlijk iedereen die ouder wordt. Ik heb me nooit eerder zo lekker gevoeld. Fysiek ben ik fit omdat ik altijd mijn danstrainingen heb volgehouden. En geestelijk...mijn verjaardag hebben we samen gevierd, met z'n tweetjes op een afgelegen plek. Toen hebben we elkaar wat ingefluisterd. Die woorden gaan niemand wat aan, maar het houdt wel in dat er tussen ons tweeën geen speld ruimte is voor de rest van de wereld. En zeker niet voor typische Hollywood-verschijnselen".
Première 9 januari 1996 |
