Een fonkel hoop in een donker leven 'Nénette & Boni' De Franse filmmaakster Claire Denis heeft iets met ellende. Haar film 'J'ai pas sommeil' toonde ook al zo'n treurig beeld van onze samenleving waarin een homoseksuele jongen zonder enig berouw bejaarden van het leven berooft. Ook in haar 'Nenette et Boni' lijkt het leven nauwelijks enige vrolijke kleur te mogen bezitten. Boni is een jonge pizzabakker die alleen maar wat plezier vindt in zijn fantasietjes over de sensuele bakkersvrouw. Hij woont in het huis van zijn overleden moeder en wil met zijn vader een stuk geboefte niets meer te maken hebben. Negentien is hij en veel toekomst lijkt hij niet te bezitten. De donderwolken pakken zich samen als zijn vijftienjarige zusje Nenette op zijn stoep staat. Zwanger is ze en ook nog eens de kostschool ontvlucht. Ze kan geen kant meer op. Denis toont in haar film dat de relatie tussen broer en zus niet verbroken kan worden en onvoorwaardelijk is, ook al heeft Boni in eerste instantie helemaal geen zin om als brede schouder voor Nenette te fungeren. Vooral als de vader op de proppen komt, trekken de twee één lijn en vormen ze een onlosmakelijke eenheid. Daarin toont Denis een glimp van hoop. Niet meer dan dat, een fonkel is het maar. Het is dat lichtpuntje die de topzware film door thema en verhaal, maar ook door de muziek draaglijk maakt en er uiteindelijk ook een ervaring van maakt die na het verlaten van de bioscoopzaal nog lang in het hoofd nasmeult. DvdH Première 6 februari 1997