'A Little Princess' Liesel Matthews in de voetsporen van Shirley Temple Door Marjolein Hurkmans De modieus te wijde ribbroek slobbert om haar tengere lichaam en is bezaaid met koekkruimels en tussen haar lippen blikkert het beugeltje dat tegenwoordig standaard geleverd lijkt bij tienermeisjes. Liesel Matthews is al lang niet meer het kleine meisje dat ze was toen ze twee jaar geleden de film 'A little Princess' maakte. Geen pijpenkrullen, geen jurken met matrozenkraag. Een gewone Amerikaanse teenager die haar best doet volwassen over te komen, maar alles cool noemt, vooral de Nederlandse windmolens. In de door Warner Bros uitgebrachte rolprent treedt ze in de voetsporen van het beroemdste kindsterretje aller tijden: Shirley Temple die op het hoogtepunt van haar carrière dezelfde rol vervulde. "Maar ik vind niet dat je ons kunt vergelijken", zegt Liesel. Al pratend frommelt ze continu met een papiertje. "Shirley Temple was een entertainster. Ze zong en danste in de film en had steeds zo'n brede betoverende glimlach. Ze was vooral schattig. Mijn interpretatie van de rol is veel minder cute. En ik heb ook niet van die kuiltjes in mijn wangen." Toch is ook de meest recente versie van deze kaskraker uit de jaren '30 een suikerzoet sprookje over een klein rijk meisje, dat op kostschool te horen krijgt dat haar vader is overleden. De boze directrice neemt haar al haar spullen af en laat haar als dienstmeisje werken voor de kost. Gelukkig bekommert de Indische buurman zich om haar ongelukkige lot en als pappa-lief dan ook nog in leven blijkt, maar slechts lijdend aan geheugenverlies, komt alles toch nog goed. Ze drinkt, als echt Amerikaanse, coca cola. "Onze 'little princess' is best realistisch", zegt ze resoluut. "Nou ja, mijn karakter Sarah is misschien wel erg lief en goed. Ze lijkt geen fouten te hebben." Verdedigend: "maar misschien heeft ze die wel en komen die in de film niet naar voren. En trouwens: geen enkele Hollywoodfilm is realistisch." Zelf heeft Liesel wel fouten, zegt ze. "Ik luister nooit en ga altijd in discussie. Ik ben nogal kritisch, heb de neiging mensen op hun uiterlijk te beoordelen en maak snel ruzie. Nee, ik lijk absoluut niet op Sarah. Zij is het ideale kind en houdt zich zelfs sterk als haar vader sterft. Ik zou doodgaan van verdriet." De jonge Amerikaanse acteert sinds haar zevende. "Mijn moeder heeft een vriendin die theaterstukken produceert en die had op een gegeven moment kinderen nodig voor een bepaald stuk. Toen vroeg ze of ze mij en mijn broertje mocht lenen. Zo ben ik eigenlijk ontdekt. Op een gegeven moment zag een van de mensen van 'The Little Princess' mij spelen en die nodigde me uit om auditie te doen." "Ik heb er lang met mijn ouders over gesproken", vervolgt ze, terwijl het stukje papier in haar handen langzaam vorm begint te krijgen. "Want ik wil absoluut geen flutfilms of reclames doen. Ik wil niet zo'n kindsterretje worden dat voor zijn dertiende volledig is opgebrand en alleen maar wordt gevraagd om zijn schattigheidsgehalte. Dat is dan misschien mijn voorgangster Shirley Temple overkomen, maar ik voel daar niets voor. En trouwens, mijn moeder zou het ook nooit goedvinden als ik in de ene film na de andere zou spelen en ik weet niet eens of ik later wel actrice wil worden. Producent of regisseur lijkt me ook wel wat." Haar moeder: "We houden het erg goed in de gaten en willen niet dat Liesel haar jeugdjaren verspilt. Ik snap ouders niet die hun kind klakkeloos exploiteren. Ze zullen het geld wel nodig hebben of hopen dat de roem van hun dochter of zoon ook op hen afstraalt. Onze enige motivatie om Liesel deze rol te laten spelen, was dat ze het zelf zo graag wilde en dat het een avontuur is waarvan ieder kind droomt. Al maak je zoiets maar één keer in je leven mee, dan heb je er toch een fantastische ervaring bij. Wat mij betreft maakt Liesel nooit meer een film." Liesel zelf beweert met een serieus gezichtje geen idolen te hebben. "Ik heb bewondering voor Emma Thompson, Anthony Hopkins en Eleanor Roosevelt", zegt ze alsof ze een lesje opleest. En dan plotseling: maar ik ben wel een beetje verliefd op Brad Pitt. Hij heeft dezelfde agent als ik en daardoor heb ik zijn handtekening gekregen. Hij is zo cool, vind je niet?" Zelf heeft ze ook al eens handtekeningen uitgedeeld. "Dat vond ik zo raar. Dan stond ik in de videotheek en dan zei iemand: 'jij bent toch de Kleine Prinses, mag ik je handtekening?' Dat ze die van mij willen hebben... Ik bedoel, ik ben bepaald geen Robin Williams. Ik werd er een beetje zenuwachtig van." Sinds 'A Little Princess' heeft zich nog geen nieuwe rol aangediend die Liesel en haar ouders de moeite waard vinden, maar de jonge actrice verveelt zich niet. "Ik hockey, doe aan softbal en klassiek ballet en ben gek op winkelen." Bijna volwassen lijkt ze. En dan plotseling vraagt ze mijn flesje water. "Dan kan mijn bootje in de asbak varen", zegt ze enthousiast terwijl ze met een piepklein papieren scheepje zwaait. Publicatie 10 augustus 1996