'Forgotten Silver' zit vol dubbele bodems Nu kan u thuis nog zo'n dikke filmencyclopedie hebben staan, de kans is groot dat u er de naam van de Nieuw-Zeelandse filmpionier Colin McKenzie niet in kan terugvinden. Toch is de man van onschatbare waarde geweest voor de cinematografische industrie. Jaren voor Amerika's 'Wizard of Oz' experimenteerde McKenzie al met kleurenfilm, en eerder dan 'The Jazz Singer' voegde hij geluid toe aan zijn producties. Regisseur Peter Jackson ook al van Nieuw-Zeelandse origine, maker van speelfilms als 'The Frighteners' en 'Heavenly Creatures' ging op zoek naar de sporen van dit legendarische genie die veel bijval verwierf met een serie korte komedies onder de titel 'Stan the Man'. Dat waren one-reelers die aan het begin van deze eeuw vooral Down Under succes hadden, en zich qua humor en intelligentie konden meten met het beste werk van Chaplin en de Dikke & de Dunne. Maar McKenzie wilde meer. Hij trad in de voetsporen van D.W. Griffith en besloot een grandioos epos aan het nitraat toe te vertrouwen. 'Salome' moest zijn chef d'oeuvre worden. Hij trok de binnenlanden in en bouwde er een bijbelse stad, compleet met paleizen en troonzalen waar hij dit meesterwerk zou opnemen. Helaas is de film nooit afgemaakt, want uiteindelijk kreeg McKenzie problemen met de financiering. Hij trok als filmjournalist naar de Spaanse burgeroorlog waar hij uiteindelijk sneuvelde. Da's een mooie biografie, niet? En voor u zich de moeite getroost om via andere kanalen aan nog meer info over McKenzie te komen, de goede man heeft nooit bestaan. Regisseur Jackson maakte zijn documentaire echter zo realistisch dat je er bijna in zou trappen. De clipjes uit het oeuvre van McKenzie verraden een beetje dat ze niet echt zeventig jaar oud zijn, maar dat is ook zo hondsmoeilijk dat we hem dat graag willen vergeven. 'Forgotten silver' is op die manier een heuse documentaire geworden over een niet bestaand onderwerp. En dat zou je dan wel weer een speelfilm kunnen noemen. In ieder geval heeft de film zoveel dubbele bodems dat hij in geen enkel theater misstaat. Dick van den Heuvel Première 11 september 1997