'Heavenly Creatures' blijft in het hoofd spoken... In 1954 pleegden twee tieners een afschuwelijke moord op de moeder van een van hen. De reden: de ouders wilden de vriendschap tussen de twee verbreken. En dat was het enige waar Pauline Parker en Juliet Hulme voor wilden leven. De band tussen de twee was zo sterk dat ze zich samen soms in een fantasiewereld waanden waar zij de scepter zwaaiden en waar hun eigen wetten golden. Regisseur Peter Jackson sleept ons mee terug naar die tijd en kijkt met enig mededogen naar de twee meisjes. Niet dat het een pleidooi is voor hun onschuld, maar hij toont ons soms zelfs letterlijk wat er zich in de hoofden van de moordenaressen afspeelt en hoe ze onontkoombaar naar hun gruweldaad gedreven worden. Zijn stelling voor de waanzinnige wanhoop die de dames beleven, is min of meer dat in een behoudende vastgeroeste samenleving mensen met een teveel aan creativiteit uiteindelijk wel psychopaten moeten worden. Als de ballon waar teveel lucht in geblazen is en die uiteindelijk knapt. De sensatie is op die manier weg uit 'Heavenly Creatures' en ook de veroordeling van Pauline (links) en Juliet. Daarvoor in de plaats heeft Jackson aandacht voor zijn karakters en voor de wereld om hen heen, of ze die nou zelf verzinnen of werkelijk zo is. Een film derhalve die je niet snel na afloop los laat maar nog dagen in je kop blijft rondspoelen. Da's knap werk van de Nieuwzeelander. Dick van den Heuvel Première 16 februari 1995