|
Finnbar Wilbrink (15) debuteert met prachtige rol Jonge held van door Dick van den Heuvel Trots laat Finnbar Wilbrink (15) de lovende recensies zien op de jongste Nederlandse speelfilm 'De Kersenpluk' waarin regisseur Arno Kranenborg ons reminiscenties toont aan zijn jeugd in Drenthe. De bijval voor de jonge hoofdrolspeler is groot. "Ik loop wel een beetje naast mijn schoenen", zegt hij openhartig. Hij heeft met de rol van de jonge Jan die tijdens de kersenoogst zijn grootvader bezoekt en verliefd wordt op het platteland de harten wel gestolen.
"Ik moest auditie doen in het voorjaar van 1995", vertelt hij met een onafscheidelijke glimlach op zijn gezicht. "Ik kwam in het kantoortje van de producent. Dat stond blauw van de sigarenrook en ergens in die mist hing de regisseur rond. 'Dus jij bent Finbarr', zei hij en toen pakte hij zijn videocamera. We moesten een beetje gaan lopen door Amsterdam. Hij wilde zien hoe ik een trap opliep." Ik vond het maar een rare man en raar gedoe", zo laat de jonge acteur duidelijk blijken. "Later kwam Anton Starke erbij die mijn opa speelt. Die vond het allemaal zo prachtig; het verhaal en ook dat hij nu bij de film mocht. Door hem werd ik heel erg enthousiast en op die manier de film ingezogen", weet hij nog. Het was voor de toch onervaren cast een schitterende ervaring om een speelfilm te maken. "Zeker de eerste dagen. Dan leef je helemaal op die koorts. Maar later ben ik wat meer grappen gaan maken en konden we ook wat relaxter werken." Nee, het was niet zijn idee om acteur te worden. Het was zijn vader die zes jaar geleden formulieren meenam van de jeugdtheaterschool in Amsterdam. "Je mag ook op voetballen", had die toen gebromd, maar Finnbar wilde het allebei. "Voetballen is nu enkel maar een hobby", lacht hij en daarmee houdt hij impliciet vol dat de keuze voor het edele toneelspel allang gevallen is. "Ik heb nog wel eens gedacht aan een loopbaan als politieagent of brandweerman, maar ik geloof dat ik die route nu definitief heb afgesloten." Hij weet alleen nog niet of hij nu voor de camera of erachter wil gaan staan. "De ene maand is het Filmacademie en de volgende Theaterschool. Ik heb nu een theaterschoolmaand", grapt hij. Tijdens de opnamen van 'De Kersenpluk' heeft hij zijn eerste korte film gemaakt. Op super 8 met de licht-assistent Oscar als Russische KGB-agent en cateringjuffrouw Linda als Italiaanse boef. Drie minuten duurt het meesterwerk en het einde schijnt een grote surprise te zijn. "Ze gaan in rook op", mompelt Finnbar met ingehouden doch mysterieus plezier. Voor zijn debuutfilm als regisseur leende hij filmmateriaal van de producent en liet hij ook camera-assistent Jan Wich een rolletje kopen. "Maar hij mocht daarvoor wel second unit doen", zegt Finnbar professioneel. "Hoewel ik natuurlijk zelf de first unit bleef", voegt hij er streng aan toe. Voorlopig gaat de camera weer even in de kast, want de school is momenteel even belangrijker dan de passie voor de film. "Ja, dat is wel eens anders. Ik ben een jaar blijven zitten door 'De Kersenpluk', maar ook doordat ik in de schoolproductie meespeelde", meesmuilt hij. "Ze hebben er op school niet veel van gezegd, maar ik moet nu wel een beetje ploegen." Met enige gemakzucht voegt hij er aan toe: "Ik heb uitgerekend dat je één nul kan halen en dan met twee zevens toch een voldoende kunt krijgen op je eindlijst. Dus moet je met je eerste rapport altijd een beetje laag inzetten, anders werk je niet hard genoeg meer." Hij beseft heel goed dat een jongen van vijftien nog niet met zijn acteerloopbaan bezig mag zijn. "Maar de verleiding is groot. Ik heb intussen een mooie rol gespeeld in een aflevering van 'Pleidooi' en nog een heleboel andere kleine dingen. Nu is het even stil. Ik dacht dat de telefoon na die prachtige recensies wel roodgloeiend zou staan, maar dat valt vies tegen. Niemand heeft gebeld." De lui die de cast van GTST en Onderweg naar Morgen in elkaar zetten, kunnen zich trouwens de moeite van het telefoontje besparen. "Dat mag niet van mijn vader", zucht hij. Hij is zelf heel erg trots op 'De Kersenpluk'. "Wat ik alleen wel raar vond was dat iedereen iets anders in die film ziet. Dan worden die witte ganzen een symbool van iets, of dan zien ze in de titel een verwijzing naar ontmaagding, of dan wordt de haarlotion die opa heeft een metafoor voor het feit dat de kleinzoon de opa zal opvolgen. Ik denk dat de regisseur nu ook veel meer van zijn film snapt door al die journalisten, dan toen hij hem aan het draaien was. Maar ja, 'De Kersenpluk' werd toch ook niet voor niets een verrassing genoemd... "
Publicatie 16 januari 1997 |
