'De Kersenpluk': poëtisch debuut van Arno Kranenburg 't Leek voor eeuwig. Elke zomer gaat Jan logeren bij zijn grootvader op het Drentse platteland. De tijd lijkt er stil te staan. Maar hoe ongemerkt ook, de vertrouwde klok op opa's schoorsteenmantel tikt door. De veranderingen zijn klein, maar onmiskenbaar. Nog een laatste Drentse vakantie zal Jan in 'De Kersenpluk' meemaken en daarna resten herinneringen aan een tijd, die nooit weerom zal komen. Als Jan die vakantie met de bus arriveert is hij een puber geworden. Nog altijd stapt hij monter bij opa achterop de brommer om een ommetje te maken, voert hij de gans en helpt hij bij het plukken van de kersen. Maar hij gaat het wat oudere buurmeisje Marie, dat gezellig elk jaar bij de fruitoogst helpt, met andere ogen zien. Als zij hem plagerig een kers langs haar lippen en die van hem strijkt, neemt hij haar spel voor ernst. In de stille, veelzeggende observatie van dergelijke tafereeltjes is 'De Kersenpluk' op zijn sterkst. Sneller vergeten is het plot dat de debuterende regisseur Arno Kranenburg rondom zijn evocatieve episodes heeft geweven. De verhaalelementen maken een wat plichtmatige indruk, net als de symbolische toevoegingen en de niet altijd even gelukkig gekozen muziek. Vertederend en poëtisch echter is de kern van Kranenburgs warme terugblik. Met oog voor tekenend detail roept hij de sfeer van een voorbije tijd op. Passend is daarbij de rust waarmee hij zijn schilderachtige beelden voorbij laat glijden. Bijna terloops worden zaken aangestipt, die in hun alledaagsheid aangeven dat het verleden langzaam wordt uitgewist. Tegen dat fraaie decor worden ook de menselijke ontwikkelingen met gevoel overgebracht. Met zijn puberale slungeligheid, zijn ernst en zijn verwachtingsvolle blik treft de uitstekende Finbarr Wilbrink ons hart; Ricky Koole is precies op haar plaats als het tienermeisje dat haar jeugd en haar toekomst aan de zijde van een kleurloze plaatsgenoot zal verliezen en Anton Starke suggereert als Jans opa zonder veel te zeggen een verleden. 'De Kersenpluk' is een lieve herinnering aan een dorpje dat we door de achterruit van de vertrekkende bus langzaam zien verdwijnen. Eric Koch Publicatie 9 januari 1997