|
Listige lesbiennes met miljoenen op de vlucht 'Bound' speelt met thriller-conventies door Eric Koch Vrouwen? Niet te vertrouwen. Vijf jaar lang heeft 't Violet aan niets ontbroken. Een vingerknip en 't was er. Even kijkt crimineel Ceasar de andere kant op en prompt is zijn levensgezellin vertrokken. Samen met de potige vrouwelijke loodgieter en twee miljoen dollar aan contanten. Een gebroken hart, een geknakt ego. En er dreigt nog veel meer lichamelijk ongemak voor de arme Ceasar: de mafia wil de miljoenen terug.
"Mensen denken elkaar te kennen, maar weten in werkelijkheid vaak niets van elkaar", oppert hoofdrolspeler Joe Panteliano op de set van 'Bound', een verrassende thriller die binnenkort in ons land te zien zal zijn. Panteliano voorspelt de film en de debuterende regisseurs Andy en Larry Wachowski een mooie toekomst. "Vergeleken bij déze broers zijn de Coens en Quentin Tarantino broekies." Panteliano weet waar hij over praat. Met een fijne neus voor succes pikt hij regelmatig een commerciële krent uit de pap. "Zo verdien ik een goeie boterham. Drie films per jaar doe ik. Eén om de kassa te laten rinkelen, eentje vanwege het avontuur of de plezierige omgeving en een om mijn artistieke ambities te bevredigen. 'Bound' past in het 'film noir'-genre, met verraderlijke types, cynische dialogen en gestyleerd camerawerk. Maar de broers Wachowski geven alle vertrouwde elementen een draai, waardoor ze fris en verrassend worden." Panteliano heeft die morgen aan alle crewleden shirtjes uitgereikt. "Normaliter krijg je bij een film cadeautjes, maar daar is hier geen geld voor. Daarom breng ík maar iets mee. Met wat reclame voor mezelf erop. Vanavond open ik een sigaarrokers-club. Op de ledenlijst staan collega's als Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger, Robert de Niro en Tony Danza. Allemaal fervente paffers. Maar in Amerika mag je tegenwoordig nergens meer roken. Er is behoefte aan een plek waar je wat kunt eten en daarna in een rustige, afgeschermde ruimte een sigaar kunt opsteken."
Panteliano moet weer aan het werk. "Alle camera's op mij richten", roept hij olijk naar de regisseurs. "Ik hoor zojuist dat de mensen in Europa speciaal voor mij naar de bioscoop gaan. Vraag het maar aan hem: ik ben een ster in Denemarken!" Zover wil Jennifer Tilly niet gaan, al kreeg haar carrière een mooi duwtje in de rug door haar Oscarnominatie voor haar rol als dom blondje met acteerambities in Woody Allen's 'Bullets over Broadway'. Ze heeft er lang over moeten doen om enige bekendheid in Hollywood te krijgen, vertelt het zusje van de eerder succesvolle Meg Tilly. "Je kunt beter geluk hebben dan talent. Al helpt het als je je vak kent. In Las Vegas heb je ook meer kans als je ten minste wéét hoe Black Jack wordt gespeeld. Toen ik die rol in 'Bullets over Broadway' las, wist ik dat er iets bijzonders voor me in het vat zat. Die sfeer proefde ik ook tijdens de opnamen. Iedereen voelde dat we met iets speciaals bezig waren. Alsof we samen een geheim deelden. Een fantastische ervaring om met Woody Allen te werken. Hij geeft je alle ruimte. Praten doet hij nauwelijks. Geen grappen, geen conversatie. Als jij niet gedag zegt, zegt hij ook niets. Alleen als je iets niet goed doet, vraagt hij of het anders kan. Woody gaat er simpelweg vanuit dat jij de juiste keus voor de rol bent. Anders had hij je niet gevraagd. Sterren interesseren hem niet. Hij kiest wie hij nodig heeft. Ik blijf 'm eeuwig dankbaar. Ogenschijnlijk lijkt deze rol op het dommetje dat ik in 'Bullets over Broadway' speelde. Ook ditmaal ben ik het blonde liefje van een gangster. Maar schijn bedriegt. In werkelijkheid ben ik degene die op de knoppen drukt. Violet speelt een doortrapt psychologisch spel." Jennifer Tilly lacht. "Kennelijk raakt dat een gevoelige snaar bij mannen. Mijn vriend keek me na het lezen van het scenario donker aan en zei: zo zijn jullie vrouwen. Niet te vertrouwen..."
Première 23 januari 1997 |
