EDMONTON - Zelfs de grootste atleet kan verliezen, sprak zijn manager Jos Hermens met berusting in zijn stem. In het Commonwealth Stadion van Edmonton werd het bewijs geleverd dat ook Haile Gebrselassie een mens van vlees en bloed is. Op de zesde dag van de WK atletiek incasseerde 'Keizer Haile' zijn eerste nederlaag op de tien kilometer sinds juni '93. Hij leek het zelf nog het leukste van iedereen te vinden, getuige de brede glimlach waarmee hij na afloop iedereen tegemoet trad. "Ik had dit niet verwacht, nee."

Charles Kamathi. (Foto: REUTERS)

De afgelopen acht jaar veroverde Gebrselassie vier wereld- en twee olympische titels op de tien kilometer. Daarnaast verbeterde hij diverse malen het wereldrecord op deze afstand, voor de laatste maal gebeurde dat in 1998 bij de APM in Hengelo (26.22,75). Met zijn fenomenale versnelling wist hij op de laatste meters steevast iedere race in zijn voordeel te beslissen, maar in Edmonton sputterde de motor ineens.

De Keniaan Charles Kamathi (27.53,25) en Gebrselassie's landgenoot Assefa Mezgebu waren hem in de sprint de baas. "Ik had genoeg zelfvertrouwen, maar op de laatste 200 meter gebeurde er iets vreemds. Mijn lichaam kon niet sneller", toonde de winnaar van het brons lachend zijn verbazing. Kamiel Maase legde in het veld van 28 atleten knap beslag op de tiende plaats (28.05,41).

Aan de Afrikaanse overheersing op de lange afstanden valt niet te tornen. Het is een wetmatigheid in de atletiek, zoals dat ook gold voor de suprematie van Gebrselassie op de tien kilometer. Dat was zijn domein. Direct na de Spelen van Sydney werd hij echter geopereerd aan zijn achillespees. Sindsdien liep hij geen wedstrijd meer. In Edmonton bleek dat zelfs een atleet van het kaliber Gebrselassie niet ongestraft een jaar verstek kan laten gaan. "Ik wist dat hij een jaar niet gelopen had, maar eerlijk gezegd had ik niet verwacht hem te kunnen verslaan", bekende de 23-jarige Kamathi. Gebrselassie deed het niet, maar hij had als excuus kunnen aanvoeren enigszins verzwakt te zijn door een griepaanval. "Zondagnacht lag hij met 39 graden koorts te bed en is hij zelfs 'snachts met de Ethiopische teamarts nog naar de polikliniek in het atletendorp gegaan om koortsonderdrukkers te halen. Hij heeft een hele nacht gemist, dat werkt door. We hebben het stil weten te houden, want je moet de concurrentie niet wijzer maker dan noodzakelijk. Desondanks had Haile goede hoop", aldus Hermens. "Er is geen man overboord. De volgende keer wint Haile weer. Hij is immers de beste."

De Keniaan Paul Tergat, de afgelopen jaren vooral bekend als 'de eeuwige tweede' achter Gebrselassie, denkt daar anders over. Volgens Tergat, tegenwoordig actief op de marathon, is er sprake van slijtage. "Haile is een goede atleet geweest, maar als je tijd erop zit, moet je daarnaar handelen. Jongere atleten nemen de macht over." Gebrselassie zelf verkondigde trouwens dat de baan ook de komende seizoenen zijn voorkeur houdt. De afgelopen jaren lonkte hij nadrukkelijk naar de marathon. "Nu overstappen is geen goed plan. Ik wil afscheid nemen als een winnaar, niet als een verliezer."

Kamiel Maase heeft juist de omgekeerde route bewandeld. In Sydney verkoos de microbioloog uit Wageningen nog de marathon (13e), maar in Edmonton keerde hij terug naar de baan. Met zijn tiende plaats haalde hij het maximale uit zijn mogelijkheden. Twee jaar geleden, bij de WK in Sevilla, werd hij nog achtste. "Daarom knaagt het nu een beetje. Ik had die prestatie willen verbeteren, maar het wordt er niet makkelijker op met al die Afrikanen die van nationaliteit veranderen om zo aan WK's deel te kunnen nemen. Toch moet ik tevreden zijn, ik heb geen slecht figuur geslagen."

Tactisch liep de nationaal-recordhouder een sterke race. Hij volgde voortdurend het tempo van de groep, maar deed dat vanuit laatste positie om zodoende uit het gedrang te blijven. "Bovendien waren op die manier de voortdurende tempowisselingen voorin makkelijker te verteren. Je kreeg het harmonica-effect", aldus de pupil van Bram Wassenaar. In zijn rol als stofzuiger wist Maase uiteindelijk het grootste deel van het veld achter zich te houden. In de slotronde ging hij er nog vijf voorbij.

Belangrijker dan de tiende plaats (achter vier Ethiopiërs, drie Kenianen en twee Spanjaarden) vond Maase, die zijn A-status bij NOC*NSF nu kwijtraakt, het gegeven dat hij als derde Europeaan de streep passeerde. Volgend jaar zijn de EK atletiek in München. "Daar wil ik dus minimaal derde worden. Dat toernooi beschouw ik als dé kans van mijn carrière." Alleen de Spanjaarden José Rios en Fabian Roncero (oud-winnaar Rotterdam Marathon) bleven Maase voor. In juni verbleef hij nog drie weken op trainingskamp bij de Spaanse selectie in Madrid. "Op een dag wil ik ze alledrie verslaan. Bij voorkeur volgend jaar in München."

zoek naar gerelateerde artikelen

vr 10 augustus 2001