HEERHUGOWAARD - De buitenwacht kent hem wellicht als een rasoptimist of een bluffer. Maar ook Robin Korving heeft zo zijn onzekerheden. Bij de Olympische Spelen in Sydney scheurde hij tijdens de warming-up, minuten voor zijn serie op de 110 meter horden, zijn kniepees volledig af. Een zware operatie en ruim negen maanden later is Korving klaar voor een aarzelende rentree op de atletiekbaan, komend weekeinde bij de NK in Tilburg. Maar of hij ooit weer de oude wordt, zelfs Korving durft daar geen volmondig 'ja' op te antwoorden.

Robin Korving (Foto: MARTIN MOOIJ)

"Of ik in de toekomst nog eens mijn persoonlijk record aanscherp, is de vraag, maar in dit stadium is dat ook niet het belangrijkste. Het enige wat ik nu wil, is 'to get back in the game'."

Hij heeft de schijnwerpers gemist, het contact met andere atleten, maar vooral de kick van de wedstrijden. Robin Korving (26) hunkert naar zijn eerste race over de horden. Pas gistermiddag nam hij, na een belangrijke testtraining in Amsterdam, het besluit de gok (deelname aan de NK) te wagen. Dat laatste overigens zeer tegen de zin van zijn trainster Ineke Bonsen, die hem pas liever weer in wedstrijdverband in actie ziet komen als hij er ook daadwerkelijk klaar voor is. En dat laatste is Korving beslist nog niet. Zeven jaar werd hij onafgebroken nationaal kampioen op zijn onderdeel en zeker de laatste jaren gebeurde dat met de vingers in zijn neus maar in Tilburg zou zijn rentree weleens gepaard kunnen gaan met een nederlaag. "Dat zou geen ramp zijn. Ik wil gewoon weer lopen. Ik heb bijna een jaar lang mijn hoop gevestigd op een tussenstation als de NK, nu is het zover."

Zijn linkerknie, versierd met een litteken van zo'n vijftien centimeter, is inmiddels weer volledig belastbaar. Hij traint ook weer 'volle bak', maar nog altijd mist Korving de de coördinatie en kracht van voor zijn blessure. Hij merkt het bij trainingen. De eerste van de in totaal tien horden neemt hij weer bijna ouderwets, maar op het laatste stuk kan hij het hoge tempo niet vasthouden, waar hij ooit nog gewoon was te versnellen. En ook het gevoel is er soms ook nog niet helemaal, al is het minder extreem dan de eerste maanden. "Toen was ik soms na een training zelf tevreden, maar kreeg ik van Ineke te horen dat het er niet uitzag. Nu geldt dat al niet meer. Ik merk nog iedere dag progressie. Zolang ik dat blijf voelen, zijn alle inspanningen eenvoudig op te brengen."

Hij weegt met 85 kilo inmiddels wel 6,5 kilo lichter dan afgelopen seizoen. Het is vooral spierkracht die hij heeft ingeleverd, maar volgens Korving is dat laatste eerder een voordeel dan een nadeel. "Ik had afgelopen jaar zoveel spierkracht dat het belemmerend ging werken. Mijn motoriek werd minder vloeiend en ik had veel last van fysieke problemen, onder meer aan achillespezen en onderrug. Na elke horde landde er 91,5 kilo op de baan, mijn lichaam had moeite die klappen op te vangen. Ik was ook een van de zwaarste hordelopers in het veld. Kwa effectieve kracht ben ik niet eens zoveel minder als voorheen. Ik lijk juist makkelijker over de horden te gaan, maar ik mis nog de brute kracht het tot de finish vol te houden."

Wanneer Korving gewoon wandelt, voelt hij zijn linkerknie. Bij iedere stap. "De knieschijf is nog niet helemaal mobiel, de pees is wat stugger. Het voelt alsof iemand er met zijn hand tegenaan drukt", legt hij uit. "Ik voel dat die knie echt goed kapot is geweest. Veel mensen zeggen dat het onmogelijk is weer op niveau terug te komen. Ik heb zelf ook zat getwijfeld, maar als ik hoor dat mensen me al hebben afgeschreven omdat ik niet de juiste mentaliteit zou bezitten, dan begint het bij mij te borrelen en zeg ik tegen mezelf: 'ja, hallo, wacht even'. Ik ben niet iemand die zonder slag of stoot opgeeft. Dergelijke dingen motiveren me wel extra. Nu gaat het alleen nog om dat laatste stukkie. Geduld opbrengen is op dit moment het lastigste. Ik wil zó verschrikkelijk graag."

"De eerste weken na het ongeluk in Sydney waren het moeilijkste. Er was immers totaal geen uitzicht op volledig herstel. Op zo'n moment zit je als atleet aan de grond, omdat je wordt bedreigd in je bestaan, in je hele essentie. Ik ben atleet, ik heb alles aan de sport te danken: levensgeluk, status, financiële welstand en natuurlijk het belangrijkste, de kick. En dat alles lag ineens op de wip. Pas na die eerste klap kwam de strijdlust weer terug. Zo mag het niet aflopen, dacht ik. Heel sterk kreeg ik het gevoel dat dit ook niet het einde kon zijn. Vraag me niet waarom, maar ik denk dat er nog iets moois voor me aan zit te komen. Maar ja, ik kan niet in de toekomst kijken, dus misschien heb ik het wel helemaal mis en was dit het wel."

Binnen een jaar is er duidelijkheid, weet Korving. "Want óf je herstelt binnen een jaar óf je herstelt helemaal niet meer", zegt hij. "Maar ik weet zeker dat ik ver genoeg terugkom om weer in het GP-circuit mee te draaien. Ik moet optimistisch blijven. The sky's the limit. Er hangen alleen wat wolkjes voor."

zoek naar gerelateerde artikelen

do 5 juli 2001