ROTTERDAM - Met een spectaculair slot van een dramatische voetbalavond veranderde het Feyenoordstadion gisteravond toch nog in een kolkende Kuip. Dat was maar goed ook, want anders was deze Amstel Cup-finale als een der treurigste van de geschiedenis de boeken in gegaan. Dat FC Twente won, was verrassend, maar had ook nog iets van gerechtigheid.

Als Sander Boschker na zinderende minuten de strafschop van Joonas Kolkka stopt, barst het Twentse volksfeest los.

Hoewel de Tukkers al na een uur helemaal niets meer in te brengen hadden en met de tong op de schoenen de verlenging afwerkten, was het lot de ploeg van Fred Rutten gunstig gezind. Nadat de Enschedeërs bij de beslissende penalty's zelfs met 3-1 achterkwamen, zat alles opeens mee. Met hulp van uitblinker doelman Sander Boschker, die opeens drie achtereenvolgende strafschoppen keerde. Zijn collega Ronald Waterreus, die er eerder zelf twee had uitgeranseld, zou het vonnis vellen, maar werd de schlemiel van de avond toen hij de Twentse goalie op zijn weg vond. Omdat John de Jong daarvoor en Joonas Kolkka daarna ook faalden, was de doeltreffende inzet van rechtsback Hulshoff goud waard: 4-3 voor Twente nadat het in 120 minuten voetbal doelpuntloos was gebleven.

"Dit was een slot, waar wij niet echt meer op gerekend hadden. Zeker in de verlenging waren wij de betere ploeg", treurde Erik Gerets, die de finale van belang probeerde te voorzien door erop te wijzen dat zijn spelers in de kleedkamer helemaal stuk zaten.

Dat kon best zo zijn; de ontlading aan Tukkerse zijde was enorm. Omdat het Rotterdamse stadion voornamelijk rood gekleurd was met 32.000 oostelijke fans op de tribune, werd het eindelijk een volksfeest dat bij zo'n duel past. De KNVB zal overigens blij zijn geweest met de verrassende ontwikkeling na bijna drie uur in de Kuip. Het treffen om de Johan Cruyff-schaal gaat op 12 augustus weer tussen PSV en FC Twente. Hadden de Eindhovenaren gisteravond gewonnen, dan was er een confrontatie tussen Feyenoord en PSV naar de ArenA gekomen. Niet bepaald een duel waar ze in Amsterdam op zitten te wachten.

FC Twente, dat in de halve finale ook 120 minuten en strafschoppen nodig had om Vitesse op de knieën te krijgen, had dit seizoen voor de competitie tweemaal van PSV verloren. Een kleine twee maanden geleden vonniste Ruud van Nistelrooy in zijn officiële comeback de Enschedeërs met twee puntgave treffers. Gisteravond viel de man van 67 miljoen vooral op door zijn irritatie. Een kenmerk, dat hij met Mark van Bommel deelde. Het talent op het middenveld had het constant aan de stok met ex-ploeggenoot Tommie van der Leegte. Van Nistelrooy werd uitstekend in bedwang gehouden door zijn bewaker Grujic, de beste man van het veld. De twee keer dat de Joegoslaaf in 120 minuten zijn man kwijt was, bewees Van Nistelrooy dat hij ver van zijn topvorm verwijderd is.

Het verdedigende accent van de Tukkers loonde zich aldus. In de defensie stonden de beste mensen van Fred Rutten. Hulshoff had al gauw geel te pakken, maar herstelde zich gedreven en fanatiek tegen Kezman, die vanaf links niet uit de voeten kwam. Grujic beet zich vast in Van Nistelrooy en Polak had opvallend weinig moeite met het raspaard Rommedahl.

Twente speelde gegroepeerd en bleef zodoende redelijk makkelijk overeind. Dat viel niettemin PSV te verwijten. De Eindhovenaren wekten nooit de indruk tot het uiterste te willen gaan om zodoende Twente plankgas op te rollen. Waarom zocht Rommedahl zijn man nooit op? Waarom irriteerden zich zoveel Eindhovenaren in plaats van zich op het voetbal te concentreren?

Maar wie uit Enschede en grote omtrekken maalde daar nog om? PSV had toch echt de kansen gekregen om de zaak in hun voordeel om te buigen. Bij elkaar opgeteld over 120 minuten waren er zeker acht kansrijke momenten. FC Twente kwam welgeteld niet verder dan twee kansen.

Toen het op strafschoppen aankwam, leek Ronald Waterreus op een heldenrol af te stevenen. De Limburger, die net op tijd hersteld was van een gescheurde spier in de kuit, ranselde inzetten van Vennegoor en Heubach uit zijn doel. Met de winnende bal op de stip ging Waterreus er, met de handschoenen nog aan, achter staan. Het merkwaardige moment, ingeleid door het feit dat één der Eindhovense veldspelers weigerde het vonnis te vellen, werd de Eindhovenaren uiteindelijk fataal.

De onvoorspelbare afloop bracht heel oostelijk Nederland in extase. Met de altijd ingetogen en bescheiden Fred Rutten in een opgetogen rol. Na de eerste hoofdprijs in de geschiedenis van FC Twente, de beker uit 1977, kwam 24 jaar later het vervolg. "Wij vegen in één keer de historie weg. De oude generatie praatte nog altijd over de jaren zeventig. Zo vaak komt het niet voor dat een club als FC Twente een prijs pakt. Het was geen grootse finale, dat zeker niet, maar het was wel spannend. Ik gaf ons op een gegeven moment nog nul komma nul kans op de winst. Er zullen bij ons niet veel spelers lopen die dit ooit nog een keer mee zullen maken. Daarom gaan we een paar dagen feest vieren. En daar doe ik zelf ook aan mee, want ik win ook nooit zoveel", straalde de Twente trainer, die volgend seizoen hoofd jeugdopleidingen wordt bij PSV.

zoek naar gerelateerde artikelen

do 24 mei 2001