|
Zero Kelvin': Wat zoekt een beschaafde intellectueel die zich verlaat in prachtvolle gedichten op het rauwe Groenlandse poollandschap? Inspiratie? In 'Zero Kelvin' van de Deense filmmaker Hans Petter Molland gaat ene Henrik Larsen rond de eeuwwisseling op avontuur naar deze streek vol ijskoude ontberingen. Hij heeft een afspraak met zijn uitgever dat hij een boek zal schrijven over zijn wederwaardigheden bij de pelsjager Randbaeck en zijn metgezel, de wetenschapper Holm. Maar al ras moet hij de handjes laten wapperen. Pelzen worden er ook van hem verwacht. En binnen de kortste keren kleeft er bloed aan de handen, die tot dan toe alleen een amoureuze pen konden beroeren.
Voor een dramaschrijver zijn dat altijd de lekkerste snoepjes. Sluit drie mannen op in een hut, ergens in de sneeuw, en er is als vanzelf spanning. Immers, geen mens houdt het met een ander vol op pakweg zestien vierkante meter. Daar moeten wel conflicten en dialogen van komen. In dat opzicht zal ons binnenkort wel de Overwintering Op Nova Zembla ten deel vallen. Wedden? Eigenlijk heeft de film een zeer voorspelbare dramatiek. De mannen raken op gespannen voet met elkaar, leggen hun conflict weer bij, vliegen elkaar naar de strot en moeten uiteindelijk uit het huis wegvluchten, waardoor ze echt op elkaar zijn aangewezen. Dan is het maar de vraag wie de langste adem heeft, de stoere pelsjager of de fragiele dichter. Wie is het eerst in staat de ander te vermoorden? Vanzelfsprekend ontdekt de poëet in zichzelf krachten die hij nooit eerder had vermoed. 'Zero Kelvin' is een uitermate fascinerend portret van deze situatie, waarin regisseur en spelers voor een zeer doorzichtige verteltrant hebben gekozen, waardoor je je sterk betrokken voelt bij de mensen in die keet. Je krijgt het er koud van... Niet alleen door al die sneeuw, maar vooral door de gruwelijkheid die mensen overvalt in dergelijke situaties. Dick van den Heuvel Première 31 oktober 1996 |
