Verhängnis : Melodrama in de Berlijnse nacht Wat zou het toch zijn aan de zelfkant van de samenleving, dat filmmakers zich er voortdurend tegenaan schurken? Wat interesseert ze zo aan junks, alcoholisten, zwervers, moordenaars en andere verdoemden op deze aardbol? Houden ze van die mensen, hebben ze mededogen met ze, of zijn ze voor hen niet meer dan de klei waarmee een pottenbakker zijn vaasjes kneedt? Verhängnis van Fred Kelemen hebben we voor u aanschouwd en het is er weer zo één. De camera sleurt u mee de Berlijnse nacht in. Een accordeonist pleegt een moord, zijn vriendin wordt verkracht. Ellende, ellende, ellende. Als er al gelachen wordt, is het uit cynisme of verdriet. Liever schreeuwt men of jankt men de treurnis uit het lijf die dit soort hopelozen in de marge nu eenmaal voortdurend met zich meedragen. Kelemen heeft zijn spelers de vrije hand gelaten en dat allemaal met een handvideocamera tje opgenomen, waarna hij dat materiaal op film heeft gekwakt. Het ziet er smerig uit, met vlekkerige kleuren, strepen door het beeld... maar dat moet zo. Want Kelemen wil geen glamour toevoegen aan de realiteit die hij laat zien. De werkelijkheid. Die eeuwige queste van filmmakers om dat wat op straat zich afspeelt, ook in de bios navoelbaar te maken. Het zal ze nooit lukken. Verhängnis is ondanks Kelemen s inspanningen een melodrama met de drakerigheid van de klassieke stomme film. Een treurdal zonder hoop, bedoeld om ons te laten schreien. Het is de argwaan tegen dit soort filmmakers die me daarvan weerhoudt. ;DICK VAN DEN HEUVEL Première 11 januari 1996