|
Kate Winslet's angst was echt! "Mijn tranen om de TITANIC""IK WAS SMERIG, DIK EN LELIJK. Ik had geen talent en was doodsbang. En dat was nog vóór wij begonnen met de opnamen van de film TITANIC. En tijdens de repetities, de verplichte fitnesstraining om af te vallen en de zanglessen dacht ik: als ik als deze film is afgelopen geen zelfmoord pleeg, eindig ik in een inrichting! Op de eerste draaidag startten we om vijf uur 's morgens met de opnamen en om een uur 's nachts waren we klaar! Er zouden nog meer van deze twintigurige werkdagen volgen en ook vele nachten zouden we doorwerken! Soms gebruikten we de lunch pas om twee uur 's nachts! We filmden in enorme grote watertanks in Rosarito in Mexico, waar de Titanic helemaal was nagebouwd. De enige tocht die ik al die maanden maakte, was van mijn gehuurde huis naar de set. Dat duurde zes minuten. Het is moeilijk in deze omstandigheden iets moois te creëren. Ik ademde alle schoonheid onderweg in, ik liet de groene velden, de mooie luchten op me inwerken. Maar verder hingen we alleen maar rond in dat grote studioblok omringd door veiligheidsmensen die geweren droegen.
We waren ervoor gewaarschuwd dat we door de koude bevangen zouden kunnen worden omdat je als je aan het filmen bent, de koude vergeet. Leo en ik hadden op de set Jacuzzi's om ons af en toe te verwarmen. Ik vergat dat ik nogal een dik achterwerk heb en dook steeds weer in het hete water. Mijn 'stand-in' voor de stunts was altijd aan mijn zijde. Zij hielp me door me te leren hoe ik mijn knieën en ellebogen moest beschermen. Maar de actiescènes vroegen zoveel van me, dat ik heel wat blauwe plekken en schaafwonden heb opgelopen. In de film SENSE AND SENSIBILITY kreeg ik last van een ontsteking van aderen in mijn knie en daardoor raakte ik wel eens bewusteloos. De artsen zeiden dat dit kwam omdat ik te vaak in heel moeilijke posities moest zitten. Tijdens de Titanic kreeg ik nu last van mijn voeten, die heel dik en soms gevoelloos werden. Tijdens een regenscène raakte ik ineens weer buiten kennis. Ik was al acht uur kletsnat in de weer voor de camera's. Het regende tijdens de opnamen, maar we gebruikten ook nog om het nog erger te maken kunstmatige regen. Het mag goed zijn geweest voor de film Titanic, maar op dat moment wilde ik NOOIT meer een film maken die maar iets te maken zou hebben met WATER. Een regel in het scenario luidde: Jack en Rose rennen door onder water gelopen gang. Maar het werden drie verschrikkelijke filmdagen. Ik moest een lange zware jas over mijn jurk dragen maar die werd loodzwaar. Ik raakte ook helemaal onder water. Ik werd op zeker moment zelfs echt naar beneden gezogen en getrokken. Ik kon geen adem meer halen. Ik probeerde me uit die zware jas te bevrijden. Ik dacht dat ik stikte. Ik wist dat er duikers in de buurt waren om in te grijpen, maar dit was echt. Ik was werkelijk heel bang.
Veel eerste-klaspassagiers dachten dit schip nooit zou zinken. Maar elke passagier op de Titanic moest dezelfde beslissingen nemen en had dezelfde gedachten zoals: zullen we elkaar ooit weerzien? De rollen die ik speel, raken me diep. In Hamlet speelde ik die waanzinnige scènes van Ophelia en moest ik al die spanningen van die rol uiten. Ik huilde en huilde. En 's avonds moest ik echt tot rust komen, anders kon ik er niet mee doorgaan. Er waren ook veel van dit afschuwelijke avonden en nachten bij de opnamen van de Titanic. Dan dacht ik: O God, laat me slapen. Ik kan niet meer. Ik kon mijn tranen dan niet meer verbergen. Ik voelde me zo ver van huis, mijn werk bestond uit het ondergaan van emotie na emotie. Het eiste zoveel van me.
Maar tegelijk wist ik dat we met iets heel bijzonders bezig waren. En regisseur James Cameron hielp me met alles. Ik had ook veel steun aan mijn moeder, die de laatste week van de uitputtende opnamen uit Engeland was overgekomen. Ze kookte voor mij, maakte 'scrambled eggs' voor mijn ontbijt. Heerlijk. Ik ging weer vol goede moed naar mijn werk en 's avonds kroop ik doodmoe bij mijn moeder in bed." Publicatie 28 februari 1998 |
Het enige waar ik niet op voorbereid was, was het ijskoude water. Aanvankelijk
filmden we in verwarmde watertanks, maar later verruilden we die voor een
enorm grote tank waarin men direct uit zee het water in liet pompen. Ik
bevroor bijna. En ik werd gek van mijn jurk. Die moet heel romantisch om
me heen hangen. Mijn co-ster LEONARDO DICAPRIO, die Jack speelt, vond dit
allemaal heel leuk.
Ik hield het niet meer uit. IK BEGON TE HUILEN EN BLEEF HUILEN tot men mij
eruit haalde. En dan kom je wel dicht bij je rol. Je beleeft die angst van
toen echt! Ik dacht aan Jack en Rose, aan hun emoties op dit grote schip
dat op een zeker moment tegen een ijsberg aanvaart. Ze waren verliefd. Ze
hielden in deze gevaarlijke en bedreigende omstandigheden van elkaar.
Na vijf van de zes maanden te hebben gefilmd was ik totaal uitgeput. De
tenen van mijn linkervoet waren vol sneden en wondjes. De figuranten die
de vluchtende passagiers speelden, waren er overheen gelopen. Mijn arm was
gekneusd bij een val. Ik zal vol blauwe plekken en had overal pijn.