'The Quiet Room', scheiden doet lijden
Ouders weten niet wat ze kinderen aandoen. Ze beseffen niet dat hun echtelijke ruzies door alle wanden heentrekken. Dat de ogen van hun kroost altijd op hen gericht zijn, ook al lijken ze te slapen of zich in andere kamers te bevinden. De pappa en mamma van het zevenjarige meisje uit 'The Quiet Room' hebben het wat moeilijk met elkaar. Ze maken ruzie of kleine en grote dingen, en zouden het liefste uit elkaars leven weg willen rennen. Het meisje kan dat verdriet niet aan, en besluit te zwijgen. Woorden hebben namelijk alleen maar kwaad gedaan, zo is haar jonge theorie. Ruzies bestaan uit tekst, dus als er geen tekst is, is er ook geen ruzie. Ze houdt haar kop dicht, wat er ook gebeurt, hoe haar ouders haar ook dreigen, wat ze haar ook smeken of beloven. En in die stilte opgesloten bekijkt ze hoe het leven van haar ouders zich ontwikkelt.
Rolf de Heer is een Australische filmmaker die overigens in Nederland is geboren. Hij liet eerder in 'Bad Boy Bubby' zien dat hij uitermate subjectieve films kan maken, alsof zijn camera de verzameling zintuigen van de protagonist is. Ook nu weer zet hij ons in het hoofd van de hoofdpersoon, het meisje dat besluit te zwijgen. En met haar volgen we de hoop die het kind heeft dat het weer goed komt tussen de ouders. Dat komt het niet, al ontstaat er op het einde wel een gewapende vrede, met gezinsweekeinden en andere bezoekrechten. Anderhalf uur volgen we de gedachten van het meisje in het traject dat tot die situatie leidt. Levert dat een amusante film op? Nee, vermaak kun je 'The Quiet Room' niet noemen. Maar je blijft wel kijken, je wordt wel geïntrigeerd door alles wat er gedaan en gezegd en gezwegen wordt. Het feit dat je zo dicht bij de werkelijkheid mag komen, zo diep in mensen hun leven mag blikken, dat is fascinerend en houdt je de hele film lang in spanning. DvdH Chloe Ferguson (dochter), Paul Blackwell (vader) en Celine O'Leary (moeder) Première 28 augustus 1997 |
