|
Geena Davis atletische wreekster in Boekenwurm werd actieheldin door Eric Koch Als meisje droomde ze met een zaklantaarn onder de dekens weg bij een van de vele avonturenverhalen uit haar verzameling. Met haar lange lijf voelde de jonge Geena Davis zich te onhandig om zelf iets lichamelijks te ondernemen. Als actrice werd de verlegen boekenwurm jaren later een atletische actieheldin. In die lijn ligt ook haar spectaculaire gedaanteverwisseling in haar nieuwe film 'The long kiss goodnight'.
We leren haar kennen als een lieve huismoeder met geheugenverlies. Haar verleden klopt aan de deur in de gedaante van een oude vijand, die met een imponerende verzameling vuurwapens Geena naar het hiernamaals wil helpen. Vergeten reflexen redden haar en samen met detective Samuel Jackson gaat ze op pad om de missende stukjes uit de puzzel van haar vroegere bestaan te vinden. Onderweg ontwaakt in haar steeds meer de dodelijke vechtmachine die ze vroeger in dienst van de CIA was. Al haar koelbloedigheid en haar lichamelijke vermogens heeft ze nodig om zich, vloekend en kettingrokend, moordlustige tegenstanders van het lijf te houden. Hangend aan helikopters, duikend in bevroren meren en voortdenderend in een op hol geslagen tankauto presenteert Geena Davis zich in een aaneenschakeling van explosieve scenes als een onverschrokken atlete. Onder regie van haar echtgenoot, actiespecialist Renny Harlin ('Die hard II', 'Cliffhanger') moest Geena weken vol nachtopnames in een winters Toronto doorstaan. En ze genoot van elk ogenblik, zegt ze enthousiast. "Al vraag je je af en toe af waar je mee bezig bent. Als je in een dun bloesje met twintig graden onder nul aan een helikopter hangt, moet je onwillekeurig lachen om je ellende. Op medelijden van m'n echtgenoot hoefde ik niet te rekenen. 'Wat denk je,' vroeg ik bijvoorbeeld, 'als ik nou eens de handschoenen van een dode tegenstander afpak?' Jouw personage heeft geen behoefte aan handschoenen, zei Rennie dan ijskoud. 'Ik moet 'r spelen', probeerde ik nog. 'Denk je niet dat ik haar langzamerhand beter ken dan jij?' Maar hij was onvermurwbaar." Revanche kon Geena dit keer niet nemen. Mocht ze na een reeks uitputtende weken haar figurerende echtgenoot in de slotscene van het piratenspektakel 'Cutthroat Island' aan haar degen rijgen, ditmaal bleef Rennie Harlin veilig achter de camera. "Dat is de enige teleurstelling bij 'The long kiss goodnight'", lacht Geena. "Maar wat heb ik verder te klagen? Ik mag alles doen waar ik vroeger over fantaseerde. Ik heb altijd actrice willen worden. Buitengewone mensen spelen in buitengewone werelden. We hebben allemaal bijzondere eigenschappen. Maar in het dagelijks leven wordt daar geen beroep op gedaan. Bijzondere omstandigheden kunnen onverwachte talenten aanboren. Zoals de hoofdpersoon in 'the long kiss' ervaart. Dit soort films dwingt me om dingen te doen die ik vroeger nooit had gekund of gedurfd. Als iedereen bij de opnames op je staat te wachten en elke minuut een hoop geld kost, heb je geen tijd om te aarzelen. Dan duik je in een bevroren meer, al trok je even daarvoor vol schrik je hand uit het ijskoude water. Een stuntvrouw? Nee, daar houdt Renny niet van. Het publiek ziet tegenwoordig meteen als er een ander in jouw plaats optreedt, vindt hij. En daar geef ik 'm gelijk in.
Je houdt er wat blauwe plekken of een bloedneus aan over, maar je leert ook een hoop. Acht maanden lang ging ik elke dag m'n trainers af. Schieten, schaatsen, oosterse vechttechnieken, steeds maar weer bijslijpen tot het in je spiergeheugen zit. Tenslotte moet het overkomen alsof het je dagelijks werk is. Je personage moet 't allemaal automatisch doen, zonder nadenken. Jammer eigenlijk dat je al die nieuwe kennis na de film nooit meer gebruikt. Voor 'A league of our own' leerde ik softballen. Daar bleek ik aanleg voor te hebben. Ontzettend veel plezier had ik erin en ik was er vast van overtuigd dat ik na de film zou blijven spelen. Maar ik heb geen knuppel meer aangeraakt. Gebrek aan tijd. Ze lacht. "En bovendien: na 'A league of their own' verwacht iedereen dat ik louter homeruns sla. Dat kan dus alleen maar tegenvallen. Ik hoor 't ze fluisteren: 'zie je wel dat ze in de film een ander hebben laten slaan!' Terwijl ik echt alles zelf heb gedaan. Dat blijft m'n grootste genoegdoening. Op school werd ik bij gymnastiek altijd als laatste gekozen en nu ben ik een echte piraat, een professionele softbalster of een onverslaanbare geheim agente. Ik heb alles bereikt waar ik als meisje van droomde."
Publicatie 19 december 1996 |
