Het kan vreemd gaan in 'The Daytrippers'Ergens onder een kast, bij het stofzuigen vindt ze dat ene briefje met verdachte aanhef. Dat lijkt wel een liefdesepistel aan haar echtgenoot! En dit is niet haar handschrift. Sterker nog, dit soort teksten zou zij nooit neerpennen. Wie schrijft toch deze poëtische en uitermate amoureuze ontboezemingen aan haar man? Zenuwachtig gaat ze met het vodje papier want meer is het niet naar haar familie, die ogenblikkelijk actie onderneemt. Met haar zus, aanstaande zwager, vader en moeder gaat ze op jacht naar haar levensgezel en diens nieuwe liefde.
Want knettergek is de reis wel die dit gezin onderneemt en dat vindt vooral zijn oorzaak in de haast hysterische mamma van het bedrogen vrouwtje. Die wil haar schoonzoon het liefste lynchen. Ze is so wie so veel meer gesteld op dat andere aanstaande stuk aangetrouwd, een mislukte schrijver die de hele film door aan schoonmama zijn roman aan het reciteren is. Hoe jong regisseur Mottola ook is, hij zit zijn eigen film niet in de weg. Hij gebruikt de camera om met gepaste afstand zijn acteurs het werk te laten doen, zonder dat hij overduidelijk zijn eigen talent wil exhibitioneren. Hij hanteert rust als een stijlmiddel en brengt elke rol in het verhaal tot leven. Een aangename film derhalve. En een wijze les voor een ieder die van plan is tijdelijk uit het echtelijke bed te rollen. Première 17 april 1997 |
Zie daar het komische uitgangspunt van de film 'The Daytrippers' van de
jonge Amerikaan Greg Mottola. Geholpen en gefinancierd door zijn oudere
collega Steven Soderbergh ('Sex, Lies & Videotape') maakte hij van deze
lowbudget film een aanstekelijke farce, geheel in de traditie van de grote
Holllywood-cinema van Billy Wilder en Woody Allen. Net als zijn grote voorbeelden
plaatst Mottola herkenbare mensen in een absurde situatie, zodat ze zich
heel vreemd gaan gedragen. Met die aanpak dien je de geloofwaardigheid van
je verhaal, hoe gek je het ook maakt.