|
Opvallende hoofdrolspeelster ruig met een klein hartje Lori Petty een echte 'Tankgirl' door Marjolein Hurkmans Eén schots geruit been bungelt nonchalant over de armleuning van de typisch Engelse club-fauteuil. Haar lippen zijn knalrood geverfd en ze heeft pluizig wit met zwart gevlekt haar. "Vind je dat ik er uit zie als Tankgirl?" vraagt Lori Petty verbaasd. "Ik heb me vandaag toch juist keurig aangekleed. Hooguit een beetje lui misschien." En de hoofdrolspeelster uit 'Tankgirl' trekt het verwassen baseball-shirt met de afbeelding van Michael Jordan nog wat strakker om haar bodystocking.
"Ik ben niet de verpersoonlijking van 'Tankgirl', maar ik zou wel net zo vrouwelijk en vrij willen zijn als zij", vervolgt ze. "Het verbaast me dan ook niets dat zoveel jonge mensen zich net zo willen kleden als zij. Tankgirl is 'cool' en hip. Ik vond het echt een geweldige rol om te spelen. "Maar ik ben zelf eigenlijk nogal rustig. Ik houd van jazz en absoluut niet van drukke discotheken. Bij de première van 'Tankgirl' in Amerika had men een speciaal feestje georganiseerd. Daar waren nogal ruige types uitgenodigd. Veel body-piercing en zo. Ik geloof dat ik er nog geen uur heb volgemaakt. Ik ben zo snel mogelijk via de achterdeur vertrokken." "En ik haat geweld. Ik ben zo ongeveer de enige Amerikaan die geen wapen bezit. Ik zou er niks aan hebben. Ik weet van mezelf dat ik nooit iemand dood zou kunnen schieten. Als ik ooit in een moeilijke situatie kom, dan hoop ik maar dat God ingrijpt of dat ik me er met een grapje uit kan redden: 'okay you win!, ken je die grap van...'" Lori had nog nooit van de stripboeken van Jamie Hewlett en Alan Martin gehoord toen ze het script voor Tankgirl in haar brievenbus vond. "Het was een van de weinige keren dat ik het gevoel had 'die rol moet ik hebben'", vertelt ze. "Ik ben naar de screentest gegaan en heb ze daar gemeld dat ze geen betere hoofdrolspeelster konden vinden dan mij. Dat geloofden ze. Inmiddels heb ik alle strips van 'Tankgirl' gelezen. Ik ben echt een fan geworden. Ik heb me ook een beetje met de film zelf bemoeid, een aantal scènes geschreven en ook vóór 'de dansjes' ben ik met ideeën gekomen. De choreograaf heeft die toen verder verwerkt." Ze neemt een flinke slok van haar Bucks Fizz. "Ik haat de meeste scripts. Ze verdwijnen bijna even snel in de prullenbak als dat ze binnenkomen. Ik zit niet te wachten op de rol van hoer of minnares. Ik heb acht films gemaakt (waaronder 'Free Willy' en 'A League of their Own') en in iedere rolprent was ik een ander type. Vraag me dus niet of ik bang ben voor type-casting." "Jezus, ik hoef echt niet zo nodig de nieuwe Meryl Streep te worden of net zo beroemd te zijn als Michael Jackson", roept ze fel. "Vroeger wel hoor. Ik speelde in een film met Keanu Reeves en hij werd vervolgens een ster. Toen stak me dat, maar daar ben ik overheen gegroeid. Ik wil gewoon alleen maar films maken die ik de moeite waard vind. En let maar op: binnenkort wil Meryl Streep zijn zoals ik. Ze is al goed op weg: in River Wild droeg ze een baseballpetje." "Ik pas niet in het Hollywood-systeem", vervolgt ze. "Hollywood deugt niet. Alleen vrouwen die er uitzien als barbiepoppen worden daar gewaardeerd. De mannen die het daar voor het zeggen hebben, zijn bang voor mij. Ik lijk niet voldoende op Pamela Anderson." De gedienstige ober komt een nieuw drankje brengen. Ze bedankt vriendelijk en slaat de mix van champagne en jus d'orange in één teug achterover. Het is 11.00 uur 's morgens. "Voor 'Tankgirl' hadden we een fantastisch team. Met Ice-T had ik meteen een heel goed contact. Er worden zoveel rare dingen over hem geschreven. Terwijl hij eigenlijk in eerste instantie gewoon een lieve huisvader is en pas op de tweede plaats een rocker. Maar ik was vooral blij met Malcolm McDowell. Wat een geweldige acteur. Ik heb alle stunts zelf gedaan en als je dan ligt te creperen in een hele nauwe tank is het toch wel erg prettig dat je op je tegenspeler kunt rekenen en dat de scène er in een keer op staat." "Ik heb trouwens zelden beroerde tegenspelers gehad. Na 'A League of their Own' wilde iedereen vunzige details over het werken met Madonna horen. Nou die heb ik dus gewoon niet. Ze is een echte vakvrouw die al zes kilometer langs het strand had gerend als de rest van ons zich uit bed sleepte." Dat 'Tankgirl' in Amerika niet zo goed is ontvangen, kan haar niet zoveel schelen. De markt in Europa is veel belangrijker. Amerikanen zijn zo verschrikkelijk conservatief. Zo moest er per se een scène uit de film geknipt worden waarin ik de liefde bedrijf met mijn kangoeroe-minnaar. Zijn geslacht was namelijk in beeld. En dat zag er nog wel zo lief uit: heel pluizig en zacht. Daar zou zelfs mijn moeder niet door geschokt zijn. Die vond dit trouwens een geweldige film. Maar ja, als ik in een Duitse zwart/wit film zou spelen, zou ze ook nog roepen dat het 'fantastisch' was. En dat terwijl ze geen woord Duits spreekt. Ze houdt gewoon van me."
Publicatie 13 juli 1995 |
