|
Natasja Henstridge verleidelijk door Eric Koch Wanhopig beukt het kleine meisje op de dikke glazen wanden van haar cel. Terwijl heren in witte jassen zwijgend toekijken, stroomt langzaam een dodelijk gas de glazen kooi in. Een afschuwwekkend beeld, de opening van 'Species'. Maar de witte mannen hebben een reden voor hun wrede gedrag. Dat blijkt als het meisje door het gepantserde glas heen springt en op de vlucht gaat.
In een trein gaan er vreemde sidderingen door het ranke lijfje van de vluchtelinge en als er knokige, geschubde ledematen door haar vel heenbarsten, zijn we op bekend terrein. De mensheid heeft een aantal jaren daarvoor, zo wil het uitgangspunt van 'Species', een boodschap de ruimte in gestuurd en daarop is antwoord gekomen. Een ander volk heeft DNA-informatie gestuurd, die op aarde vervolgens met het genetische materiaal van een mens wordt gecombineerd. Het product lijkt een schattig baby'tje, maar al snel blijkt dat uiterlijk een masker voor een wezen met uiterst agressieve bedoelingen. Niets minder dan de verovering van de aarde staat op het buitenaardse programma. Daarvoor moet het wezen zich voortplanten. Met het inmiddels volwassen geworden, verleidelijke voorkomen van Natasja Henstridge lijkt dat een kwestie van korte tijd. Om dat te voorkomen wordt een team van specialisten geformeerd, onder leiding van wetenschapper Ben Kingsley. Kennelijk hebben ze hun wijsheid uit boeken opgedaan, want in de praktijk tonen ze zich zo onhandig, dat Natasja anderhalf uur de tijd krijgt om een vader voor haar geplande kroost te vinden. Ze is de nachtmerrie van iedere man, een schoonheid die als een zwarte weduwe een slachtoffer lokt en na de bevruchting om het leven brengt. Met haar onschuldige schoonheid geeft Natasja een meerwaarde aan 'Species', die net als H.R. Giger's ontwerp van het monster een echo blijft van de 'Alien'-trilogie. Foto: Natasja Henstridge in 'Species'. Première 26 oktober 1995 |
