|
Obsessie rond een film-set 'Snake Eyes': fascinerend beeld De werkelijkheid wil de regisseur (Harvey Keitel) tonen. Naspelen is iets voor tussen de schuifdeuren. Van zijn acteurs eist hij niets minder dan een gedaanteverwisseling. Hij duwt tegen menselijke grenzen om ze zo ver te krijgen. Hij vleit ze, beschermt ze, vrijt met ze, kaffert ze uit en vernedert ze. Hij is een heilige en een monster. Alles voor zijn film, zijn meesterwerk.
Zijn psychologische drama belicht een huwelijkscrisis. De personages in zijn film leefden het snelle leven van ongelimiteerde sex en drugs. De echtgenoot heeft nog lang geen genoeg van dat bestaan, maar zijn vrouw heeft de roes van decadentie ingeruild voor de devotie van het christendom. De man voelt zich door haar verlaten en eist haar terug aan zijn zijde. Steeds indringender, steeds dreigender is zijn beroep op haar loyaliteit aan hem. Hun geestelijke strijd loopt parallel aan de ontwikkelingen rond de filmset. Regisseur Keitel blijkt zijn eigen leven moeilijk van zijn films te kunnen scheiden. Een echte 'auteur' is hij: zijn filmverhalen gaan ook over hèm, over zijn opvattingen, tekortkomingen, verlangens en frustraties. Die beide lijnen heeft regisseur Abel Ferrara op een vaak fascinerende manier verweven in 'Snake Eyes'. In zijn film-in-een-film groeit een indringend beeld van de uitputtingsslag rond de schijnwerpers. Vulkaan Harvey Keitel is meer dan overtuigend als de obsessieve regisseur en naast de al even intensieve James Russo levert Madonna als de geestelijk en fysiek bedreigde echtgenote een onvermoed imponerende acteerprestatie. In hun dubbelrol als de 'acteur' en de 'actrice' in de film beantwoorden ze aan het beeld dat veel mensen van Hollywoodsterren hebben. Ze leven in een sub-cultuur, waarin drugs en sex vanzelfsprekende onderdelen zijn. Maar regisseur Abel Ferrara toont een dieper laag onder hun verwende, egocentrische gedrag. Voor wezenlijke optredens worden acteurs gedwongen om diep in zichzelf te graven, naar gevoelens die wij in ons alledaagse leven liefst diep weggestopt laten. Die emoties moeten ze vervolgens uitstallen voor een onbewogen camera en een regisseur, die ze afwijst en steeds weer méér eist. Leven met een permanent gevoel van geestelijke naaktheid leidt gemakkelijk tot vluchtgedrag en excessen in het wèrkelijke leven. Als je het bijzondere 'Snake Eyes' ziet, verwondert het je dat er nog 'normale' mensen in Hollywood rondlopen. Eric Koch Foto: Regisseur Harvey Keitel praat in op zijn actrice (Madonna) in het bijzondere 'Snake Eyes'. Première 1 juni 1995 |
