|
'Sleep with me' Een komedie voor een habbekrats door Eric Koch Van je vrienden moet je het hebben, vindt regisseur Rory Kelly. Hij maakte dankbaar gebruik van zijn kennissenkring voor zijn uiterst amusante regiedebuut 'Sleep with me'. Zijn maatje Eric Stolz speelt een hoofdrol en trad bovendien als producent op. Andere kameraden schreven mee aan het scenario, waarin eigen ervaringen centraal stonden. "Ieder van ons portretteerde iemand uit onze vriendenkring", vertelt de jonge regisseur in Deauville, waar zijn film zijn Europese doop kreeg. Helemaal tevreden is hij daarover niet: "Degene die mij als uitgangspunt nam heeft me als een sulletje neergezet", zegt Kelly quasi mokkend.
Feesten spelen in het leven van Rory èn zijn vrienden een belangrijke rol, zo blijkt uit 'Sleep with me'. Vanaf de trouwerij van twee van de hoofdpersonen tot aan het slot gaan we van de ene festiviteit naar de andere. "Er gaat niets boven kletsen met vrienden", vindt Rory Kelly. "En dat doen we zo vaak mogelijk, met een goed gevuld glas in de hand. Daar komt dus ook veel van onze inspiratie vandaan." Maar die bijeenkomsten pasten om meer redenen goed in 'Sleep with me". Kelly: "Bij het schrijven nam ieder van ons een feest als basis. Die losse onderdelen konden later gemakkelijk opgehangen aan de rode draad van de driehoeksverhouding tussen drie van de vrienden. Ook dramatisch gezien zijn dat soort sociale bijeenkomsten interessant. Heftige emoties worden in gezelschap ofwel moeizaam ingehouden of leiden tot confrontaties met veel reacties. In beide gevallen zorgt dat voor een interessant kijkspel. Als iemand zich vanwege de omstanders probeert te bedwingen, uit zijn woede zich in zijn ogen, in zijn manier van doen of in de veelzeggendheid van zijn woorden of zijn stiltes. Je voelt dat er wat aan de hand is, maar naar de redenen van iemands gedrag moet je gissen. Als ze hun zelfbeheersing verliezen, wordt alles op tafel gegooid. Strijd in mijn vriendenkring gaat met woorden, niet met vuisten. En dat levert vaak humoristische dialogen op." "Ja, mijn film heeft in dat opzicht wel wat weg van Woody Allen. Ook in het gebruik van ironisch geschreven commentaren tussen sommige scènes door. Een literaire manier eigenlijk, om verschillende momenten in tijd te overbruggen. Ook om die redenen is 'Sleep with me' vooral bestemd voor het bioscooppubliek in grote steden. Daar wordt de sfeer van de gebeurtenissen herkend. Ik zou nergens anders kunnen wonen. De meeste van mijn vrienden zijn net als ik in Long Island, bij New York opgegroeid en zijn naar Los Angeles gegaan om in de filmindustrie te werken. Hollywood is niettemin voor de meesten nog ver weg. En gelukkig eigenlijk maar. Want een film als 'Sleep with me' zou daar nooit gemaakt kunnen worden. Bij ons bestond geen hiërarchie, geen baasjes en onmondige employees. Iedereen kon zijn bijdrage leveren. Dat inspireert en leidt uiteindelijk tot een veel interessantere film. Aanvankelijk hadden we een 16 mm-project voor ogen, gemaakt op restjes zwart-wit filmmateriaal. Maar omdat Meg Tilly meedeed, konden we onverwacht meer financiële steun lospeuteren. Dat geld is in het materiaal gaan zitten, niet in de medewerkers. Iedereen heeft belangeloos meegedaan. Vrienden zijn goedkoop." Hij lacht. "Al kun je niet verwachten dat ze ook een volgende keer gratis maanden van hun tijd zullen investeren. Sterker nog, over een paar jaar kan een aantal van de acteurs best eens onbetaalbaar zijn. Ze hebben veel talent, en wellicht blijken ze de Hollywoodsterren van de toekomst. Dan zullen ze best nog eens aan de gezellige anarchie van 'Sleep with me' terugdenken," Gouden Palm In die sfeer past ook het optreden van Quentin Tarantino, die later met 'Pulp Fiction' de Gouden Palm van Cannes won en een reeks Oscarnominaties (en een bekroning voor het beste scenario) in de wacht sleepte. "Quentin is een vriend van een vriend", vertelt Rory Kelly. "Zijn talent ligt in schrijven en regisseren, maar in zijn hart zou hij veel liever een beroemde acteur zijn. En daarom wilde hij graag een rol spelen in 'Sleep with me'. Hij had een hilarische analyse van de zogenaamde homo-erotische lading van de Hollywoodhit 'Top gun' en die hoor je 'm dan op een van de feesten vertellen." Met smaak vertelt Kelly over de achterklap, de jaloezietjes en de warmte van zijn vriendenkring. "We zijn net een grote familie. Die onderlinge verhoudingen fascineren me. De manier waarop iedereen achter elkaars rug over een ander kletst, elkaar het bloed onder de nagels vandaan probeert te halen en elkaar net zo gemakkelijk weer in de armen sluit. Ik ben gek op dat soort intriges. Die sfeer spreekt me aan in schitterende boeken als 'The Great Gatsby' en 'The sun also rises'." Truman Capotes 'Breakfast at Tiffany's' vormt de inspiratiebron voor Rory Kelly's volgende film. "Die gaat over een aantal hedendaagse vrouwen van rond de 25. Ik ken er een paar en die intrigeren me met hun amorele gedrag. Ze zijn volledig op zichzelf geconcentreerd en vinden hun lege manier van leven ontzettend interessant. Ik schrijf het verhaal samen met twee vrouwen van die leeftijd. Zij zorgen voor het realisme en ik voor de humor. Die combinatie maakt 't leven de moeite waard!"
Publicatie 29 juni 1995 |
