'Once were warriors' Maori's in de problemen De Maori's zou je de indianen van Nieuw-Zeeland kunnen noemen. Ze zijn de oudste bewoners van het eiland dat in 1642 door de Nederlander Abel Tasman werd ontdekt. Toen Groot-Brittannië er in 1841 een kolonie van maakte, werden ze van hun stamgebied verjaagd en leverden de Maori's lange tijd slag met de kolonisten. Tegenwoordig proberen velen van hen gewoon onderdeel uit te maken van de Westerse samenleving die Nieuw-Zeeland nu eenmaal is geworden. Maar de Maori's zullen altijd een gediscrimineerde en kansarme minderheid blijven. 'Once were warriors' gaat over een vrouw met Maori-bloed in haar aderen. Beth heet ze en haar leven ziet er niet erg rooskleurig uit. Een billboard laat zien dat er ergens in Nieuw-Zeeland nog wel prachtige natuurgebieden te vinden zijn, maar zij woont met haar man, Jake en haar twee zoons in een betonwijk met als enig groen een halfdooie boom in de achtertuin. Jake zuipt en slaat regelmatig Beth in elkaar. Hun twee zoons groeien ook al op voor galg en rad. De een heeft zich zojuist bij een bende aangesloten, de ander wordt in een heropvoedingsinstituut geplaatst. Wat moet Beth nou? Dit hopeloze troosteloze leventje maar doorzetten, of proberen er nog iets van te maken? Regisseur Lee Tamahori maakt van zijn 'Once were warriors' meer dan een sociaal-realistische aanklacht. Het is een zoektocht geworden naar de wortels van de Maori's. Vooral haar kinderen lijken op zoek naar de kracht van hun voorvaderen die vaak hun hele gezicht lieten tatoeëren om er oorlogzuchtiger uit te zien. Dat is nog eens iets anders dan die paar likkies verf bij de Amerikaanse roodhuiden. 'Once were warriors' was het grote succes op het Rotterdamse Filmfestival en won daar de Publieksprijs. In Nieuw-Zeeland was de film een groter commercieel succes dan 'Jurassic Park'. Dus verwachten wij dat u toch even een kijkje gaat nemen. Dick van den Heuvel Première 9 februari 1995