Rebecca De Mornay in psychologische knoop

Never talk to strangers

Sommige misdadigers beroepen zich op de gekte in hun kop, die hun tot moord en doodslag drijft. Ze zijn ontoerekeningsvatbaar en kunnen daarom niet veroordeeld worden voor hun daden. Psychologe Sarah Taylor (Rebecca De Mornay) is gespecialiseerd in dit soort gevallen en zij is dan ook de enige die seriemoordenaar Harry Dean Stanton kan ontmaskeren. Hij wendt voor dat zijn persoonlijkheid uiteenvalt in allerlei individuen, en hoopt zo de electrische stoel te kunnen ontgaan.

In 'Never Talk To Strangers' lijkt het lange tijd te gaan om deze zaak. Misschien zijn het wel Harry's maatjes die voor al die aanslagen op Sarah's huiselijke geluk verantwoordelijk zijn. Haar katje wordt vermoord, ze krijgt dode rozen in een doos, iemand schrijft met poep nare teksten in haar logeerkamer. En verder heeft ze plotseling ook Antonio Banderas op haar dak, een ongeschoren motorrijder die er ook een dubbel leven op na lijkt te houden.

Maar de whodunnit spoort langzaam maar zeker naar een psychologisch portret van Sarah, die blijkbaar niet alleen achtervolgd wordt door onverlaten van nu, maar ook door geesten uit haar verleden. Haar vader bijvoorbeeld, of haar bij een ongeluk om het leven gekomen moeder, of haar plotseling verdwenen vriendje.

Meer verraden zou betekenen dat we de laatste vijftien minuten van de film zouden moeten verklappen en die zijn het enige smakelijke aan 'Never Talk To Strangers', als we voor het gemak de aantrekkelijke vrieskip De Mornay even niet meerekenen. Het duurt lang voordat je als kijker enig verband tussen al die losse draadjes in de film ziet en kost daarom nogal wat doorzettingsvermogen om iets met het verhaal te krijgen.

Voeg daarbij de meer dan afschuwelijke en zeer clichématige muziek (gitaartje is vrolijk sneeuwgevecht, hoorns zijn gevaar, violen romantiek en sax is sex) en 'Never Talk To Strangers' is niet echt goeie waar voor je dure geld. Of u moet werkelijk nieuwsgierig zijn geworden wie Sarah nu zo lastig valt...

Dick van den Heuvel

Première 18 juli 996