|
Richard Dreyfuss: door Dick van den Heuvel "Ik ben altijd jaloers geweest op acteurs als Paul Muni of Montgomery Clift", zegt Richard Dreyfuss glimlachend. "Die mochten in de glorietijd van Hollywood hele levens naspelen. Van tienertijd tot oudemannenstokje, ze kregen de gelegenheid het hele bestaan van hun personage neer te zetten. Daarom aarzelde ik geen moment toen het script van 'Mr. Holland's Opus' op mijn deurmat viel. Zo'n rol krijg je nooit meer als moderne acteur."
Waar Muni en Clift echter groten der aarde als Zola, Pasteur of Freud mochten neerzetten, kreeg Dreyfuss een veel mindere god toebedeeld. Mr. Holland had in zijn vroege jeugd wel bedacht dat hij een beroemd componist zou worden, maar hij komt uit kostwinners-overwegingen terecht op een middelbare school, waar hij allerhande minkukels enig besef van Bach, Bacharach en Beatles probeert bij te brengen. "Zijn leven is mijn leven", erkent Dreyfuss. "De dertig jaar tussen 1965 en nu beslaan ook de hoogtepunten van mijn loopbaan. Al die ankers in de tijd, zoals de Vietnam-oorlog en de dood van John Lennon. Goed, ik ben een succesvolle acteur en Mr. Holland verdwijnt in de grijze massa van onze samenleving. Maar is hij daardoor een minder belangrijk mens?" Succesvol. Dreyfuss laat het woord zelf vallen. In het midden van de jaren zeventig brak hij door met 'Jaws', 'Close Encounters Of The Third Kind' en 'The Goodbye Girl'. Daarna maakte hij regelmatig films, maar hij leek de sterstatus een beetje te laten voor wat het was. Weliswaar droeg hij 'Moon Over Parador' en 'Down And Out In Beverly Hills', maar om nu over een stroom van hits te spreken, dat gaat wellicht wat ver. Hij aarzelt voor hij reageert. "Ik ben van nature lui. Daarom zal ik ook nooit een film regisseren. Een carrière najagen, ik zou niet weten waar ik de energie vandaan moet halen. Ik geloof dat ik een bruikbaar talent heb. Mensen als Stallone, Schwarzenegger, Harrison Ford, vergis je niet in de verantwoordelijkheid die ze dragen. Ik kan het me permitteren om een bijrol te spelen, zoals in 'The American President'. Ik ben geen bedrijf." In 'Mr. Holland's Opus' moet hij regelmatig achter de piano de allermooiste muziek spelen. Is hij zo'n begaafd muzikant? Hij schiet in de lach. "Ik kreeg het script en heb meteen gebeld dat ik het wou doen. Ik zei alleen tegen de producenten: 'Jullie hebben een probleem. Ik kan nog geen slaapliedje uit een kinderpiano halen.' Lossen we op, zeiden ze. En ik moet zeggen, als ik die film zie, denk ik: die man moeten ze een keer een concert aanbieden. Een paar handgrepen heb ik wel geleerd. De rest is prachtig weggemonteerd en hulpvaardig gesneden." En het zingen dan? "Dat MAG met mijn glasblazersstem. Als hij John Lennon's 'Beautiful Boy' zingt voor zijn dove zoon, dan moet dat niet te mooi klinken. Het is voor Mr. Holland immers een groot drama dat zijn jongen een gehoorgestoorde is. Een vader die zo bezig is met muziek. Het gaat in die scène om de onhandige liefde die hij aan de knaap toont. Echt en recht uit het hart." "Voor mij is 'Mr. Holland's Opus' een ode aan al die mensen met een middelmatig talent. Die niet de sterren of helden zijn van onze samenleving. Maar die wel de bouwstenen zijn van waar wij dagelijks in mogen leven. Zonder hen geen wereld. Zonder Mr. Holland kan Richard Dreyfuss helemaal niet bestaan." Publicatie 11 april 1996 |
