Gebrek aan vakmanschap nekt 'Marion' Niemand laat zijn eigen kind alleen, zongen Willy & Willeke Alberti al. Daar hebben ze nu in Frankrijk een film over gemaakt. 'Marion' is het verhaal van het jonge arbeidersgezin van Pierre Berriau en Elisabeth Commelin die veel kinderen en weinig geld hebben. Hij klust zijn dagen, weekenden en avonden een te klein inkomen bij elkaar en kantelt de GEB-meter om zo de vaste maandelijkse lasten te drukken. In hetzelfde dorp koopt rijk en kinderloos echtpaar Marie-France Pisier en Jean-Luc Bideau een vakantiehuis. Daar komt dochter Marion van de armelui regelmatig spelen en naar de automatische piano luisteren. Marie-France wordt langzamerhand zo gek op het meisje dat ze begint te verzinnen dat het HAAR dochter is. Wellicht is het een idee om het kind te adopteren. Dat zou immers een aanzienlijke lastenverlichting voor het gezin in betalingsproblemen betekenen. Onevenwichtig Regisseur Manuel Poirier leverde een sympathieke film af met een wel erg naar cliche's stinkend verhaal. Daarbij is zijn plotopbouw volstrekt onevenwichtig en maakt hij in het scenario de ene fout na de andere. Zo kan hij de hele film door maar niet besluiten wie nou eigenlijk zijn hoofdpersonen zijn en kantelt derhalve het perspectief voortdurend. Voorbeeld: in zo'n verhaal moet je toch op zijn minst het meisje zelf de keuze laten maken waar ze wil wonen, maar nee.., dat doet Poirier via het zusje van Marion die overigens ook een veel interessantere rol heeft dan de titelfiguur. Er zijn van dat soort zoveel zwakheden in de film die dan weer heel traag verteld wordt en dan weer hele brokken in het verhaal overslaat, dat de irritaties de genegenheid overstijgen. Een hakkelige regie, een foutenbrij aan script, met acteerwerk dat ook al geen maat weet te houden. Zoiets noemen we een mislukte film. Dick van den Heuvel Première 7 augustus 1997