|
'Maborosi' is het verdriet Er is niet alleen maar verdriet als iemand sterft. De rouw is een verwarrend proces dat een heel boeket aan gevoelens met zich mee brengt. Bij de jonge vrouw Yumiko is dat vooral schuld. Die draagt ze al mee sinds haar grootmoeder de bergen in trok om daar te sterven, maar sinds haar man Ikuo zichzelf van het leven heeft beroofd is die emotie tot een martelende aanwezigheid geworden. Het thema van de Japanse speelfilm 'Maborosi' van de debuterende regisseur Kore-eda Hirokazu is daarmee gezet.
Hij vertelt traag en oplettend het verhaal van Yumiko. Hoe ze weer een nieuwe man in haar leven toelaat en hoe daar haar kind en het kind van de man weer een rol in gaan spelen. Oppervlakkig gezien zijn de gebeurtenissen in haar bestaan nauwelijks dramatisch te noemen. Zo gaat dat in een leven. Je neemt afscheid en je ontmoet een nieuw iemand. Je dagen gaan van baken naar baken. Maar er zit onder de huid van die anekdote meer. Ook al besluit je telkens een nieuwe start te maken, het verleden blijft met je meereizen. Vaak gebeurt dat in dromen of herinneringen aan diegene die je verloren bent. Soms zijn het spullen die reminiscenties teweeg brengen. Om ruimte te maken voor juist dat element van zijn vertelling, heeft regisseur Hirokazu doelbewust voor de traagheid gekozen. Zijn camera blijft op een standpunt staan, de acteurs verroeren zich nauwelijks, maar door de lange tijd dat hij zijn shot laat staan ontstaat vanzelf een interesse in het personage en wat er in haar omgaat. Alsof je op een feestje kijkt naar iemand die te lang stil in een hoekje blijft zitten, totdat je besluit een praatje met haar te maken. Daarmee is 'Maborosi' een kleine film geworden, gemaakt voor een klein publiek met filmgeduld. Heftig en hevig is het allemaal niet, breekbaar is dit verhaal en met olifantspoten zo te vernielen. Maar goed, olifanten horen ook niet in porseleinkasten als deze film. Dick van den Heuvel
Première 9 januari 1997 |
