Komisch liefdesduel in 'Love Serenade'Een adonis is-ie bepaald niet, maar laten we eerlijk zijn: veel keus is er niet in het Australische gat Sunray. Als de belegen discjockey Ken Sherry in zijn stoffige auto het dorpbinnen rijdt, storten de gezusters Vicki-Ann en Dimity zich op 'm als bijen op honing. De eerste avond zet Vicki-Ann meteen zorgzaam een mooie maaltijd bij hem op de stoep, maar het is haar jongere zuster die het eerst in zijn armen ligt.
De debuterende regisseuse Shirley Barrett (in Cannes bekroond met de gouden camera) dient dat verhaal opmerkelijk trefzeker op. Zonder haar toevlucht te hoeven nemen tot grappenmakerij creert ze een prikkelend droogkomisch sfeertje. Haar personages zijn eigenaardig, maar blijven toch gegrondvest in de realiteit. Barrett wordt daarbij sterk gesteund door haar uitstekende acteurs. Met zijn uitgestreken gezicht is George Shevtsov plezierig irritant als de zalvende, zelfingenomen discjockey, maar de meeste aandacht gaat naar Miranda Otto, die van de nerveuze Dimity een onvergetelijk creatie maakt. Haar optreden is vergelijkbaar met de veelgeroemde rol van Emily Watson in 'Breaking the waves': beiden weten hun in aanleg hinderlijk neurotische personages aandoenlijk te maken. Je blijft Miranda Otto voor je zien, met haar onzekere grijnsje, haar onhandige bewegingen en haar bijna kinderlijke vastberadenheid. Een paar jaar geleden scoorde Patricia Rozema een onverwachte hit met 'I heared the mermaids singing'. Met een al even absurdistische ondertoon dient 'Love Serenade' zich als een waardige opvolger aan. E.K. Première 17 juli 1997 |
Vicki-Ann natuurlijk in de stress, maar daar blijkt geen reden toe. De filosofische
radiopresentator heeft een groot hart en slaat zijn lakens even gemakkelijk
voor Vicki-Ann open. De uitgehongerde jongedame denkt meteen al aan een
trouwpartij, maar haar beoogde slachtoffer wil niet aan de ketting. Reden
voor de beide zusters om de ambassadeur van de vrije liefde z'n verdiende
loon te geven.