|
'Lorenzo's Oil': Lorenzo heeft gevochten. Niets voor zo'n aardig kereltje, vindt de juffrouw. Thuis is niets aan de hand, verzekert zijn moeder. Maar Lorenzo wordt steeds onhandelbaarder. Na een onverklaarbare valpartij nemen zijn ouders hem mee naar de dokter. Een specialist spreekt vervolgens een vernietigend oordeel uit: Lorenzo lijdt aan een dodelijke ziekte.
Zo zeldzaam is zijn kwaal dat ze er tien jaar geleden niet eens een naam voor hadden. Vaststelling van de ziekte is het enige dat de artsen kunnen. Daarna is het een kwestie van het lijdensproces voor de patiënt pogen te verzachten. Van spraakstoornissen leidt het via blindheid en doofheid tenslotte tot coma en de onafwendbare dood. Maar Lorenzo's ouders wensen in het fatalisme van de heren medici niet te berusten. Terwijl hun zoon achteruit blijft gaan, zoeken ze koortsachtig naar achtergronden van zijn ziekte en naar een wondermiddel dat hun kind zou kunnen redden. Hun speurtocht, een race tegen de klok, geeft de film van regisseur George Miller (die in Australië ooit een toekomst als arts verruilde voor een regie-loopbaan, die o.m. de Mel Gibson-successen 'Mad Max I' en 'II' en 'III' opleverde) iets van een thriller. Veel sterker nog dan die spanning zijn de emoties, die het waargebeurde verhaal van de familie Odone oproepen. In de personen van de uitstekende acteurs Susan Sarandon (voorgedragen voor een Oscar) en Nick Nolte gaan de ouders door momenten van hoop, tegenslagen, uitputting, machteloze woede en vreugde om kleine beloningen in de strijd om het leven van hun zoon. Ze ontdekken verbanden, die de medische wetenschap langs de reguliere weg niet had weten vast te stellen, winnen sympathisanten, en komen stukje bij beetje dichter bij de oorzaak en de bestrijding van de ongeneeslijk geachte ziekte. Hun moed, hun doorzettingsvermogen, hun gezond verstand en hun onwrikbare geloof in de genezing van hun zoon zorgde uiteindelijk voor een geneesmiddel, waaraan Lorenzo's lotgenoten over de hele wereld inmiddels hun leven te danken hebben. Geloof Ook hun eigen zoon hebben ze gered, al kan de jongen door het vergevorderde stadium van zijn ziekte (nog) niet veel meer dan communiceren via knipperen met zijn ogen. Maar de Odones zijn ervan overtuigd dat ze ook een stof zullen vinden die de uitgevallen hersenfuncties zullen herstellen. Wie ze in 'Lorenzo's Oil' bezig ziet, gelooft ook in zo'n nieuw wonder. 'Lorenzo's Oil' is een indrukwekkend standbeeld voor hun toewijding. Met zijn film heeft George Miller een razendknappe prestatie geleverd. Geen moment verliest de toeschouwer in het bos van medische termen en verklaringen de belangrijke bomen uit het oog. En wat belangrijker is, nooit ontaarden de ontwikkelingen in goedkoop sentiment. De toeschouwer hoeft niet gemanipuleerd te worden, de gebeurtenissen raken zonder moeite ieders hart. 'Lorenzo's Oil' is integer en diep ontroerend. Huilen op het hoogste niveau. E.K.
Première 25 maart 1993 |
