'Lisa' smartlap rond Antonie Kamerling "Sorry dat ik zo kom binnenvallen", zegt bergbeklimster Lisa verontschuldigend, als ze via het raam de hotelkamer van Antonie Kamerling instapt. Met haar klauterpartij tegen de gevel van de torenflat probeert ze recente teleurstellingen af te reageren. Even daarvoor had ze vlak voor de top van de Matterhorn moeten afhaken omdat haar metgezel onwel werd en toen ze thuis kwam vond ze haar vriend met een ander in bed. We mogen dus spreken van een behoorlijke dip. Het zal nog erger worden. Lisa's kennismaking met Kamerling lijkt even de aanzet tot een gelukkige periode in haar leven. De jonge Nederlander heeft een vertederende glimlach en blijkt ook nog eens prachtig te kunnen pianospelen. Als zijn gevoelige vingers de toetsen beroeren, spant Cupido zijn boog en als zij hem op haar beurt op een oefenwand de geneugten van klimsport toont, vliegen er pijltjes in hun hart. Dat hij van zijn ambitieuze moeder (met gepatenteerde kilheid gespeeld door Geert de Jong) op zijn hotelkamer moet studeren om de hoofdprijs van een Brussels concours te winnen, is vooralsnog de enige hinderpaal voor hun ontluikende liefde. Maar er rust geen zegen op hun relatie. Van haar voormalige vriend verneemt Lisa dat ze besmet is met AIDS. Terwijl Antonie zich opmaakt voor de finale, vertrekt zij voor haar laatste beklimming. Met haar brokje bergkristal om de hals laat Anthonie vervolgens de finale voor wat die is, om achter Lisa aan te gaan. Hij blijkt niet alleen een leeuw achter het klavier, maar bestijgt ook moedig, zonder hulpmiddelen of ervaring, als volleerd klimmer de Matterhorn. Op weg naar zijn Lisa. Een smartlap van de eerste orde, maar door de Belgische regisseur Jan Keymeulen opmerkelijk genoeg met dodelijke ernst opgediend. Probleem blijft dan natuurlijk dat we de gebeurtenissen nauwelijks serieus kunnen nemen, ook al door het bloedstollend slechte acteren van Antonie Kamerling. Als hij (bij voorkeur glimlachend) zijn mond houdt heeft hij op het doek een zekere charme en uitstraling, maar elke zin rolt er uit alsof hij ze expres een verkeerd intonatie meegeeft. E.K. Première 3 oktober 1996