Rubberkop Jim Carrey kan in 'Liarliar' niet liegen In een goeie komedie zit altijd een wondertje. Tom Hanks wordt plotseling een grote jongen, Michel J. Fox vliegt heen en weer door de tijd, James Stewart ontmoet een engel die hem van zelfmoord afhoudt. En Jim Carrey kan een dag niet liegen. Voor een advocaat een uitermate onhandige eigenschap. Vooral als je net een klant hebt aangenomen die geen schijn van kans zou maken op alimentatie als je niet al je leugenachtige capaciteiten in de strijd zou gooien. Jurist Fletcher Reede (waar het rubberen hoofd van Jim Carrey zich dit keer voor laat gebruiken) heeft echter buiten de magische krachten van de eenvoudige verjaardagswens gerekend. Zijn zoontje had zo gehoopt dat hij op diens feestje zou komen. Fletcher had het nog zo beloofd! Maar zoals altijd komt er iets tussen, want onze advocaat van kwade zaken wil heel graag carrière maken en laat daar alles en iedereen voor vallen. Als zoontjelief de kaarsjes uitblaast, vraagt hij of het mogelijk is dat zijn vader nu eens vierentwintig uur lang níet liegt. We zien de rook opdwarrelen en we weten het al! Die wens komt uit! En daar zal Carrey in de nodige problemen door komen. De rest is even voorspelbaar als leuk. Regisseur Tom Shadyac weet ons moeiteloos langs deze ene ongeloofwaardigheid te loodsen en vertelt zijn verhaal vervolgens om aangename en sprankelende wijze. De voorvallen volgen elkaar logisch op en nergens stokt het verhaal. De grappen die voortkomen uit de situatie zijn stuk voor stuk leuk. Alleen, tegen Jim Carrey moet je kunnen. In Amerika heeft hij al gezorgd voor een groter schisma dan tussen Democraten en Republikeinen. Daar deelt de bevolking zich op in fans van rubberkop en van mensen die hem absoluut verwerpelijk vinden. Nee, er is weinig 'Method' te bestuderen in zijn acteerwerk. Het lijkt allemaal te veel. Carrey kan geen scène met rust laten. Hij zal nooit eens alleen maar kijken en zich de situatie laten welgevallen. Hij moet er altijd iets mee doen. Een bijna pathologische drift om leuk te zijn. Het zal allemaal voortkomen uit een verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van zijn publiek, maar hier en daar werkt zijn aanwezigheid gewoon op de zenuwen van de eenvoudige toeschouwer. Al zou hij nou maar één seconde, één shot lang die kaken op elkaar houden en die bek niet verrekken, wat zou dat al een verademing zijn. Toch is 'Liarliar' een te genieten film. Al is het maar omdat het verhaal deugt, en de acteurs om Carrey heen het minstens zo moeilijk moeten hebben gehad, als wij tijdens het kijken. En dat moet gezegd worden die Carrey ís een fenomeen, daar kun je niet omheen. Dick van den Heuvel Jim Carrey en Laura Tierney als het echtpaar Reede in 'Liarliar' Première 15 mei 1997