|
Portret van een kleine wereld... 'Les gens de la rizière' Onze westerse wereld is zo groot. We schakelen de tv in, we zetten internet aan en we reizen in een seconde van Baltimore naar Kaapstad, van Hongkong tot Madagaskar. Onze horizon is breed en oneindig. De wereld van de Cambodiaan Vong Poeuv is niet groter dan zijn rijstveldje. Een modderig stuk land waar hij dag in dag uit zijn plantjes in propt, of waar hij de karbouwen een stuk hout laat voortrekken bij wijze van ploeg. De kinderen en zijn vrouw helpen mee. Dit is hun bestaan, meer is er niet.
Een kleine film die heel intiem bij de personages blijft, is dit regie§debuut van de Cambodiaan Rithy Panh. De acteurs zijn amateurs zonder enige training, die onbeheerst gepassioneerd spel afleveren. Hun aanwezigheid moet het ook niet hebben van techniek, maar van inzet. De film is ongetwijfeld met de grootst mogelijke integriteit gemaakt. Diezelfde eerlijkheid houdt echter ook in dat de film lijzig en saai is voor de toeschouwer die net uit een dynamisch straatbeeld stapt. Beeldschoon dus, maar tergend traag. DvdH Première 7 maart 1996 |
De zorgen en het geluk beperken zich dan ook tot dat rijstveldje. Een misoogst
is verdriet, een mooie opbrengst levert al snel een hele dag van plezier.
En daarom ook zijn kleine gebeurtenissen al meeslepend in 'Les gens de la
rizière'. Als Vong in een doorn stapt en niet meer kan werken, is dat een
meedogenloze ongeluk. Als de ontsteking zich doorzet en hij niet naar het
ziekenhuis vervoerd kan worden, neemt een en ander zelfs desastreuze omvang
aan. Zijn dood is een ramp van de eerste orde.