|
Op reis naar verlichting Zelfvertrouwen moet je uitstralen. Je presenteren als een winnaar, houdt cursusleider Daniel Auteuil zijn ademloze gehoor van managers en vertegenwoordigers voor. Hij weet het mooi te verwoorden, Auteuil, maar in de spiegel ziet hij een verliezer. Zijn leven is op de klippen gelopen. In zijn werk gelooft hij niet meer en zijn vrouw heeft hem verlaten. Af en toe mag hij zijn kinderen even zien. Redding komt van een onverwachte kant.
In de stromende regen neemt hij een lifter mee. Een man met een Down Syndroom, zoals dat tegenwoordig heet. Hij is het tehuis voor zwakzinnigen ontvlucht en zoekt zijn ouderlijk huis. Auteuil wil 'm zo snel mogelijk afleveren, maar de trip gaat langer duren dan hij verwachtte. En wat aanvankelijk een loden last leek, pakt uit als een verrijkende ervaring. We herinneren ons zo'n leerzame reis van 'Rain Man', waarin de jonge cynicus Tom Cruise van zijn autistische broer Dustin Hoffman leerde om zich voor het leven open te stellen. Hoffman's rol wordt in 'Le huitième jour' gespeeld door de wèrkelijk geestelijk achtergebleven Pascal Duquenne. Zoveel indruk maakte zijn verschijning in 'Le huitième jour' dat hij, samen met tegenspeler Auteuil, in Cannes bekroond werd als beste acteur. Aan de hoofdrolspelers ligt het niet, dat 'Le huitième jour' zo tegenvalt. Natuurlijk, opnieuw een meesterwerk als 'Toto le heros' (waarin Duquenne een kleine rol speelde) was veel gevraagd, maar Jacco van Dormaels tweede film komt over als een bedachte film die, hoe goed bedoeld ook, op effectbejag stoelt. Fantasie-scènes die in 'Toto' sprookjesachtig en melancholiek herinneringen opriepen, zijn hier gekunsteld en van de betrekkelijk lukrake belevenissen onderweg had een aantal beter op de montagetafel kunnen blijven liggen. Een volstrekt ongeloofwaardige rit met een vrachtauto (bestuurd door een zwakzinnige) voorop.
E.K. Première 7 november 1996 |
