Le Garçu: het leven is geen roman

Het is maar de vraag of het de taak is van filmmakers om alles uit te leggen over het verhaal dat zij te vertellen hebben. We zijn wat gemakzuchtig geworden wellicht, met al die Amerikanen achter de kiezen. Die zorgen er wel voor dat je gemakkelijk achterover kan leunen in je makkelijke bioscoopstoel en zij gidsen je verder wel door alle ingewikkelde plotlijnen heen. Maar soms is er een cineast die het de kijker doelbewust moeilijker maakt. De Fransman Maurice Pialat is zo iemand en de film in kwestie heet 'Le Garçu'.

Het draait om een echtpaar in huwelijksproblemen (Gérard Depardieu en Géraldine Pailhas), dat een heel lief zoontje heeft. Antoine is een speels, uitbundig kind van pakweg vijf die zowel op de liefde van hem als van haar kan rekenen. Maar de twee echtelieden zijn uit elkaar gegroeid. Pialat laat zien dat het leven allesbehalve een roman is. Waar je op hoopt, gebeurt niet. De romantiek blijft weg als je haar zo nodig hebt. De woorden die je zo graag had willen zeggen komen net niet over je lippen. Alles lijkt altijd op het foute moment te komen, als de relatie stokt.

Zo ontvouwt de film zich dan ook, nauwelijks als een verhaal zoals wij het gewend zijn. Met scènes die niet uit elkaar voort lijken te komen en sprongen in de tijd zoals ze in ons geheugen ook zo vaak gemaakt worden. Wat we maar willen zeggen: deze film is als het leven zelf, onverwacht en onvolkomen. Hij minacht het publiek niet, maar verwent de toeschouwer ook niet. Dat maakt 'Le Garçu' tot een waardevolle gebeurtenis op het witte scherm.

Première 1 augustus 1996

DvdH