|
'L'eau Froide' Tieners in het begin van de jaren zeventig vielen net tussen wal en schip. Ze waren te jong om in de rellen van '66 en '68 mee te schreeuwen en later te oud om de krakers van '80 in hun opstand te steunen. Het was een verloren generatie, opgroeiend in De Grote Matheid, zoals dit tijdperk al snel werd genoemd. Ze rookten hasj, maar kregen er niet de kick van die hun grote broer of zus had ondervonden. Ze konden hun energie niet kwijt in verzet, want alle heilige huisjes waren al gesneuveld.
Regisseur Olivier Assayas moet het allemaal aan den lijve hebben meegemaakt. Anders bedenk je niet zo'n film als 'L'eau Froide', over de jongen Gilles en het meisje Christine die het spoor volkomen bijster zijn. Gilles sleept letterlijk de hele film een paar staven dynamiet met zich mee, maar die komen nooit tot ontploffing. En Christine is al die tijd bezig naar haar zelfmoord toe te reizen. Uiteindelijk werpt ze zich naakt in het koude water. In het begeleidend materiaal bij deze film zegt de regisseur dat hij het script intuïtief heeft geschreven. Dat hij zijn personages heeft gecreëerd en dat ze zelf hun weg zijn gegaan in zijn fantasie. Zo'n film is het ook. Het verhaal is niet rechtlijnig verteld; het zijn associaties, gedachtenkronkels. En de film volgt al die bochten zonder ze te verklaren. Sterk is het allemaal niet in 'L'eau Froide'. Er wordt veel te veel in gezegd, veel te weinig in gedaan. Maar toch is deze film een enkele kijker dierbaar. Dat zal alles met de leeftijd van die toeschouwer te maken hebben... Dag Gilles, dag Christine, het is met sommige van ons toch nog wel goed gekomen, hoor. Dick van den Heuvel Foto: Christine, gespeeld door Virginie Ledoyen. Première 15 juni 1995 |
