'La promesse': belofte maakt
schuld en schuldgevoel...
De wetten van het scenario schrijven vertellen ons dat een film pas iets
is als de hoofdpersoon iets leert. Dan is 'La promesse' voer voor beginnende
auteurs. De vijftienjarige Igor weet niets van de wereld aan het begin van
de film. Samen met zijn vader drijft hij een soort handeltje in migranten.
Hij smokkelt ze over de grens, maakt papieren voor ze in orde, laat ze werken
in de huizen die zijn vader heeft en zorgt dat de dollars bij bakken binnenstromen.

Meer interesse heeft Igor ook niet in de wereld om hem heen. Zijn vader
heeft geen moraal en hij dus ook niet. Geld is belangrijk, mensen kunnen
hem gestolen worden. Hij heeft iets patserigs over zich, zo jong als hij
is. Als het hem beter uitkomt dat een stel vluchtelingen opgepakt wordt,
dan regelt hij dat... zonder met zijn ogen te knipperen. Je zou hem een
slecht mens kunnen noemen.
Maar in zijn personage zijn wel wat kleine breuklijntjes te zien... Zo geeft
hij de Afrikaan Hamidou een gratis gasfles en loert hij door een gaatje
naar diens mooie zwarte vrouw in haar witte nachthemd. Als er met Hamidou
iets vreselijks gebeurt, belooft hij zijn 'vriend' dat hij voor diens vrouw
zal gaan zorgen. En dat dan zonder dat zijn vader er iets van afweet. Plotseling
komt de moraal zijn leven binnen en leert Igor dat er meer is dan geld.
Jean-Pierre en Luc Dardenne maakten sinds 1975 meer dan vijftig televisie-documentaires,
zo vertelt ons hun c.v. Gelukkig maar, want anders was 'La promesse' wel
een erg zielige film geworden. Nu nemen zij de camera op de schouder en
volgen de gebeurtenissen alsof ze een reportage maken. Acteerwerk sluit
daar moeiteloos op aan. Het is alsof er niets geschreven, niets bedacht
is... alleen maar gevolgd wat er in het dagelijks leven had kunnen gebeuren.
Dat maakt 'La promesse' tot een authentieke film, een film ook die een bepaalde
problematiek met kracht en overtuiging bij ons binnenbrengt. In maakland
België gold dit prachtwerk al als de beste film van 1996. En ook op het
Filmfestival van Rotterdam was het een van de publieksfavorieten. Terecht,
dus.
DvdH
- Een scène uit de beste Belgische film van 1996, 'La promesse'
Première 1 mei 1997
|