'Kiss of Death' is
meedogenloos wreed

Barbet Schroeder was een Franse filmmaker van de Nouvelle Vague-generatie. Hij koketteert er nog graag mee hoewel hij er na zijn emigratie naar Amerika c.q. Hollywood niet meer bij hoort. De stijl heeft hij bewaard. Met flair en vlagen van intellectuele bewogenheid kan hij zijn films presenteren en daar zijn heel wat media gevoelig voor. Met 'Kiss of Death' wijkt hij niet van die stijl af. Je krijgt uit zijn interviews de indruk dat we allerlei diepere gedachten moeten ontlenen aan zijn verhaal. Maar wie zijn film eenmaal bekijkt, voelt zich toch begoocheld.

'Kiss of Death' is namelijk niet meer of minder dan een bikkelharde misdaadgeschiedenis. Het geweld dat toegepast wordt is meedogenloos hard en weerzinwekkend. Zinloos ook vaak want er zijn voldoende situaties die gemakkelijk anders opgelost hadden kunnen worden. Niet alleen ten gerieve van de gevoelige zieltjes onder de kijkers maar ook qua verhaal. Dat komt erop neer dat een ex-bendelid die het gezinsleven weer heeft opgenomen en zich voorgoed distantieerde van 'het milieu', wordt omgepraat om nog eenmaal...

En dat loopt natuurlijk helemaal uit de hand. Eigenlijk kom je alle clichés uit dat genre tegen, inclusief zelfs de bedreiging van gezin en kinderen. Alleen is het allemaal nog wreder en spectaculairder aangezet. Met andere woorden: wie er van houdt, van afrekeningen en liquidaties in de zelfkant van de samenleving komt aan zijn trekken bij Barbet Schroeders 'Kiss of Death'.

HtnB

Foto: Nicolas Cage.

Première 1 juni 1995