Stallone superagent in spektakelstuk 'Judge Dredd' door Eric Koch Hollywood geeft ons weinig hoop voor de toekomst. 'Judge Dredd' biedt een sombere kijk op de volgende eeuw. Na een nucleaire holocaust is de overgebleven wereldbevolking samengeklonterd in drie steden. Voortdurend dreigende anarchie wordt met ijzeren vuist onderdrukt door een dictatoriaal regime, die de wet laat handhaven door meedogenloze superagenten. Onder hen wordt Sylvester Stallone door overtreders het meest gevreesd. Emotieloos handhaaft hij de wet, zoals die hem is voorgeschreven. Hij is politieman, rechter en beul tegelijkertijd. Verzachtende omstandigheden kent hij niet en voor achterhaalde gebruiken als een verdediging is in het chaotische leven van Mega City One geen tijd. Hoe luidt je verweer? vraagt Judge Dredd voor de vorm aan een man die hij wegens moord heeft aangehouden. Onschuldig, luidt zijn antwoord. 'Dacht ik wel', mompelt Dredd en schiet de arrestant ter plekke dood. Dat schuld of onschuld minder simpel is vast te stellen dan zijn wetboeken aangeven, ondervindt Dredd als hij valselijk van moord wordt beschuldigd. 'Ik overtreed geen wetten', roept hij tijdens zijn proces uit. 'Ik ben de wet!' Zoveel naïviteit lijkt kansloos tegenover militair Jurgen Prochnow, die zich voor zijn greep naar de macht denkt te kunnen bedienen van Dredds criminele tweelingbroer Rico (Armand Assante), net als Dredd een product van genetische manipulatie. Derde Rijk Hun geboorteproces roept associaties op met Hitlers Derde Rijk, dat ook supermensen wilde voortbrengen. Bij die ene overeenkomst blijft het niet in de imponerend vormgegeven film van Danny Cannon. Het visionaire decor, dat in sfeer en uitvoering is geïnspireerd door de klassieke 'Blade Runner', is opgetrokken uit fascistoïde dromen. Tegenover de filosofische overpeinzingen van het toenmalige duel tussen Harrison Ford en de menselijke robot Rutger Hauer plaatst 'Judge Dredd' vooral het visuele spektakel van cartoons. Cannon c.s. laten geen misverstanden over hun bedoelingen bestaan. Niet voor niets worden bij de openingscredits van de film de originele stripboeken van Dredds geestelijke vaders John Wagner en Carlos Ezquerra doorgebladerd. Wat de personages aan innerlijke roerselen hebben, moet tot uiting komen in hun daden. Diane Lane mag als Judge Hershey voor het aangename vrouwelijke element zorgen en Rob Schneider tekent voor de humor als Stallone's onvrijwillige metgezel. Stallone zoekt het inmiddels in meerkantiger optredens en trekt de lijn van 'The Specialist' door. Hij is niet meer bij voorbaat de sympathieke underdog, maar heeft ook kwalijke eigenschappen. Waarschijnlijk niet van wezenlijk belang voor de trouwe Stallone-fans. Die willen Sly door diepe dalen zien gaan en hem na veel strijd zegevierend te voorschijn zien komen. Ze worden ook in de kleurrijke toekomst van 'Judge Dredd' op hun wenken bediend. Sylvester Stallone neemt 't als Judge Dredd op tegen de corrupte leiding van Mega City One. Première 23 september 1995