Mat portret van Palestijnse alledag 'Haifa' Als ze het op het nieuws over de bezette gebieden op de Jordaanoever hebben, dan is het moeilijk daar een beeld bij te zien. Hoe leven de Palestijnse vluchtelingen op de plek die ze maar nauwelijks hun thuis mogen noemen? Wat kun je er doen? Hebben kinderen er een toekomst? Hebben mannen er een baan? Hebben vrouwen er nog hoop? Regisseur Rashid Masharawi maakte met zijn 'Curfew' al een portret van het dagelijkse bestaan aldaar, en liet zien dat je ook met een lichte toets dit soort problematiek kunt behandelen. Het hoeft niet de zwaarte te hebben die reportages meestal bezitten; een kordate maar lichtvoetige dorpsvertelling volstaat al om de politieke boodschap over te brengen. Nu is er 'Haifa' en weer wandelt hij samen met een dorpsgek door het gebied. Hij laat er de mensen zien met hun simpele verhalen. Veel maken ze niet mee, maar dat komt ook omdat ze zich in een vacuüm bevinden, wachtend op de dingen die te gebeuren staan. Klaar om te vertrekken, klaar ook om te blijven... maar voorlopig nog niet zeker van hun bestaan. 'Haifa' werd voor een deel door Nederlanders geproduceerd. Geld en technische vaardigheid kan ons land aan zo'n productie wel bieden, maar van scenario schrijven weten we hier in Holland ook maar bitter weinig af. Vandaar dat het script een eindeloze herhaling van zetten is en maar voortkabbelt op de goede bedoelingen van de regisseur. Een sympathieke film over een sympathiek onderwerp, maar had het allemaal nou niet een streepje spannender gemaakt kunnen worden? DvdH Première 8 augustus 1996