Illeana Douglas schittert in 'Grace of my heart' 'Grace of my heart' is een verrassende film die er lichtvoetig en speels uitzit, maar verschillende interessante verdiepingen telt. Het is het verhaal van een jonge vrouw die talenten heeft als zangeres en schrijfster van songs, op de bekende wijze vecht om haar kansen te krijgen en tenslotte een mooie reputatie opbouwt. Tegelijkertijd echter doen zich in haar persoonlijke (liefdes)leven drama's voor die het succes eigenlijk overschaduwen. Eigenzinnigheid kan best een goede eigenschap zijn. Onze heldin durft zich van de ijzeren greep van haar (te) goed bedoelende moeder los te rukken met een originele grap. Het wordt de inleiding tot haar carrière, die tegen de jaren zestig begint en een meeslepend beeld geeft van de ontwikkelingen in de amusementswereld, de neergang van de onschuldige zanggroepjes en de onweerstaanbare opkomst van de popmuziek. Het verdwijnen, zeg maar, van de Peggy Lee's, de Guy Mitchell's, de Teddy Scholtens en het Cocktail Trio. Aarzelend en naderhand dramatisch speelt het naderbij sluipen een rol van die typische verschijnselen, de marihuana, de commune, de goeroe, het vaag maar high communiceren met de levenden en de doden, weet je wel. De partners van de door Illeana Douglas verliezen zich erin. De sterkere karakters overleven het en halen de jaren zeventig en tachtig. De film had rond het Leidseplein gemaakt kunnen zijn. Het geeft Allison Anders, die 'Grace of my heart' schreef en regisseerde, de gelegenheid een reeks leuke scènes aan te richten, waarin naast Illeana Douglas de acteurs Matt Dillon, Eric Stoltz en vooral de heel aanstekelijk opererende John Turturro beste rollen neerzetten. Good old Peter Fonda zowaar treedt aan als 'de stem van Goeroe Dave' gelijk een symbool van die verleden tijd. Maar alles draait toch vooral om de verschijning van Illeana Douglas. De onzichtbare eenzaamheid achter het grote succes hangt haar voortdurend boven het hoofd. En de strijd die zij al zingende en componerende voert, gaat onveranderlijk over een thema dat menigeen moet herkennen: de onderdanigheid en de manipulatie binnen de liefdesrelatie, het geslachtofferd worden ondanks de inzet en investeringen van trouw en genegenheid. Kortom: hoe liefde pijn kan doen. Illeana Douglas maakt die gevoelens spelenderwijs waar en veroorzaakt niettemin zo'n sfeer dat het amusement de boventoon voert. Zij kon met haar veelzijdigheid de komende jaren wel eens uitgroeien tot een gezichtsbepalende vrouw binnen het Hollywoodse sterrendom. Henk ten Berge. Première 27 maart 1997