'Glitterbug' voor fans van Derek Jarman Twee jaar geleden stierf de Britse filmpoëet Derek Jarman aan Aids. Zijn beperkte en goedkope oeuvre had zich tot dan toe mogen koesteren in de compacte aandacht van een klein publiek. Hij was een kunstenaar, eerder dan een verhalenverteller. Zijn opleiding had hij aan de kunstakademie gedaan en zijn eerste filmbemoeienis was als kostuumontwerper bij produkties van Ken Russell, zoals diens 'The Devils' en 'Savage Messiah'. Tijdens het maken van zijn eigen speelfilms, maar ook in het dagelijks leven hield Jarman graag z'n super-8-camera bij de hand, waarmee hij allerlei gebeurtenissen bijhield zoals anderen een dagboek. Soms sneed hij die opnames in zijn grote films, opgeblazen tot bioscoopformaat. Maar wellicht hield hij de meeste achter als erfenis. 'Glitterbug' is een zestig minuten durende montage van die films die slechts betekenis heeft voor mensen die zijn oeuvre en zijn leven een beetje kennen. Er is veel homo-erotiek bij, maar ook wat nichten-pret zoals een travestietenshow. Het is uit de hand gefilmd en daardoor schokkerig, soms onscherp en in de montage is dat amateurisme niet verbloemd maar benadrukt. "Film komt het dichtst bij poëzie", zei Jarman kort voor zijn dood. "Het is klank en beeld, meer niet. Meer bedoeling moet men er niet achter zoeken." Meer is 'Glitterbug' dan ook niet. Het is niet een montage van grootse filmopnames, zoals de persmap ons aanbeveelt. Het is een persoonlijk en dierbaar document, toegankelijk voor slechts de ingezetenen van zijn werk. Helaas, ik kan mijzelf daar niet toe rekenen. DvdH Foto: Derek Jarman maaktye "Glitterbug" als een erfenisje. Première 28 maart 1996